Հակառուսական խաղերի հետևանքները

Հայաստանի ներկայինս ժամանակավոր իշխանությունները Ռուսաստանի Դաշնության հետ շահերի համադրությամբ և զուգահեռ (ոչ ուղղահայաց) հարաբերություններ հաստատելուն ուղղված քայլեր ձեռնարկելու փոխարեն, որոշ կենտրոնների հրահրմամբ, թշնամության հիմքեր են ստեղծում:

Հայ-թուրքական սահմանները պահող և ադրբեջանա-թուրքական ուժերին զսպող Ռուսաստանի Դաշնության զինված ուժերին դուրս հրավիրելու դեպքում հայրենի իշխանությունները փոխարենն ի՞նչ են առաջարկում: Արևմտյան երաշխիքնե՞ր:

Ինչպես արևմտյան երաշխիքները, որոնք այսօրվա երաշխիքների համեմատությամբ ավելի լուրջ երաշխիքներ էին, չկանգնեցրին թուրքական բանակին, վաղն էլ չեն կանգնեցնելու:

Թուրքական քաղաքականությունը 100 տարի անց էլ չի փոխվել: Կարծես դերակատարներն էլ նույն են: Թուրքիան ամեն ինչ անում է հայ-ռուսական հարաբերությունները փչացնելու համար, որպեսզի իր հարձակման դեպքում Ռուսաստանը չխառնվի:

Հիշեցնեմ, որ 10.08.1920 թ. Սևրի պայմանագրից (կնքվել է Ֆրանսիայում և հանդիսանում էր միջազգային պայմանագիր) հետո, 22.09.1920 թվականին թուրքական բանակը ներխուժեց Հայաստան: Այսինքն երբ հայերն իրենց հարցի լուծումը տեսան արևմուտքում Ռուսաստանի կեցվածքը բնականաբար փոխվեց: Թուրքիային չկանգնեցրեց նույնիսկ ԱՄՆ նախագահի Վ.Վիլսոնի 22.11.1920 թվականի իրավարար վճիռը: Հետո տեսանք, ինչ եղավ:

ԱՄՆ-ը և Ֆրանսիան չեն կարող Թուրքիային կանխել: Թուրքիան միշտ էլ խաղացել է Արևմուտքի շահերի (մի կողմից) և Իրանի, Ռուսաստանի և մյուս երկրների շահերի (մյուս կողմից) բախումների հատման կետերում: Հիմա էլ է խաղալու:

ՈՒզում եմ հիշեցնել Հայաստանի այն իշխանավորներին, որոնք այս վտանգավոր խաղի մասնակիցներն են, ՀՀ քրեական օրենսգրքով (418-րդ հոդված) նախատեսված ԴԱՎԱՃԱՆՈՒԹՅՈՒՆ հանցակազմի մասին:

Եթե ձեր խաղերի արդյունքում ի վնաս Հայաստանի Հանրապետության ինքնիշխանության, տարածքային անձեռնմխելիության կամ արտաքին անվտանգության ինչ-որ բան տեղի ունենա, ապա դուք չեք ազատվելու քրեական պատասխանատվությունից:

Այս խաղերի արդյունքն արդեն երևում է՝ ավերակներ և զոհեր…

Արա ԶՈՀՐԱԲՅԱՆ

Մեկնաբանություններ