Վիշապաքաղ Վահագնը ու «Պատերազմի եռագլուխ կուսակցությունը»

Այսօր ցայգալույսին շատերը դիվադադար եղած կլինեն երևանյան երկնքում ճայթող ամպրոպ-կայծակից: Էն տպավորությունն էր, թե վերին գերբնական ուժերը շանթ-որոտով ինչ-որ բան են հասկացնում ներքևիններիս: Սնոտիապաշտ չեմ, բայց, մեղքս ի՞նչ թաքցնեմ, հեթանոս պատկերներ ուրվագծվեցին երևակայությանս մեջ: Եվ առաջինը, իհարկե, հեթանոսական մեր դիցարանի ռազմի աստված Վահագնն էր՝ ամպրոպ-կրակե իր ողջ հանդերձով: Չլինի՞ նորից մենամարտում է վիշապների դեմ, որ նույնն է, թե՝ քաոս արարող չար ուժերի: Դե, երևակայություն է, դեմը չես առնի, մանավանդ, երբ գլխավերևումդ երկինքը բառացիորեն տրաքում է, ասես, անդրերկրային հրթիռներ են բախվում իրար:

Էս խառուխշտիկ մտքերն էին դեռ գլխիս մեջ, երբ մտա Ֆեյսբուք, և առաջին բանը, որ աչքովս ընկավ, Վիշապաքաղ Վահագնի հուշարձանի տեղափոխումն էր մայրաքաղաքի մի ծայրից մյուսը: Ու նորից՝ թարսուշիտակ միտք. կարող է՞ մեր դիցին հենց դա էր զայրացրել, որ չեն թողնում իր տեղը հանգիստ սթրվի, արդեն երրորդ անգամ բռնի արտագաղթեցնում են, այս անգամ՝ Ծովակալ Իսակովի պողոտա-Սեբաստիա փողոցի խաչմերուկից ուղիղ Ռուսաստանի հրապարակ՝ քաղաքապետարանի դիմաց: Եվ ինչու՞ հենց՝ Ռուսաստանի հրապարակ:

Կառավարության այս հանկարծահաս որոշումը զուտ ճարտարապետագեղագիտակա՞ն ենթատեքստ ունի, թե՞, այնուամենայնիվ, խորհրդապաշտական: Այս միտքն ընդհանրապես կարելի էր բացառել, եթե կառավարության գլուխը օրը մի գլխարկ փոխելու սիմվոլիկայով չտառապեր՝ հեռուն գնացող եզրահանգումների տեղիք տալով: Այս իրողությունն աչքի առաջ ունենալով՝ իրավունք ունե՞նք նմանատիպ մի եզրահանգում էլ Վահագնի հուշարձանի տեղափոխման առնչությամբ անել: Դիցուք՝ ինչու՞ է մեր Վիշապաքաղը «տնկվում» հենց «Մոսկվայի տան» կենվորների աչքի առաջ: Որ ամեն րոպե տեսնեն, թե ո՞նց է մեր դյուցազնը «քաոս ստեղծող չար ուժերի» հախից գալիս, ոնց է խեղճացնում խորհրդանշական վիշապին, ենթադրաբար՝ «Պատերազմի եռագլուխ կուսակցությանը»:

Չասեք՝ երևակայությանս շատ եմ զոռ տալիս, համարյա՝ «պեչենու բաղերն ընկնելու» չափ: Դրա իրավունքը նույնքան ունեմ, որքան նրանք, ովքեր կպնդեն, թե հուշարձանի տեղափոխումը զուտ գեղագիտական ենթաշերտ ունի: Չեմ վիճում: Մնում է՝ մեր հեթանոս աստվածն էլ չվիճի հետներս, մի քիչ մեղմի ցասումը: Ի՞նչ խաբար է՝ հունիսի վերջին՝ էսքան որոտ ու կայծակ, կարկուտն էլ՝ վրադիր:

Հետաքրքիր է՝ էն գլխարկավորն իմացա՞վ վերջը, թե էս աննախադեպ կարկուտներն ինչի հետևանք են:

Լիլի Մարտոյան

Հեղինակի նյութեր

• «Սպիտակգլխարկավոր թունավոր սունկը»
• Մեր ներսի կենդանիները
• «Տերը», «ծառան» և ժողովուրդը
• Մեկ անձի թելադրանքով ուղղորդվող իրավաբանական «կանտորա»
• Շնից մազ պոկելն էլ քյար է, ջհանդամ, թե հաչոցի տակ չես մնա
• Եվրոպայում կենացն ընդունված չէ, Մոսկվան էլ կենացներին վաղուց չի հավատում
• Եվրոպացի առաքյալներ, հայանման հուդաներ ու 30 միլիոն «արծաթ»
• «Անթվանք» թոթովանք, որ չի բխում Հայաստանի շահերից
• Հայկական դիվանագիտությունն ու պաշտոնական Երևանի «խորհրդավոր» լռությունը
• Կրկնակի բլեֆ
• Հրեական «ջոկեր»՝ իսրայելաթուրքական «պոկերում»
• Ձգեք գոտիներդ, մինչև ֆոն դեր Լայենը գա, ցամաքած առուն էլ ջուր բերի՝ եվրոյի տեսքով
• Էս շոգ-կրակին ո՞վ հավես ունի փողոց-մողոց դուրս գա, բողոք-մողոք անի
• Թույլ նյարդեր ունեցողները լքեն ստադիոնը
• Պատգամավոր դարձած պայմանական Պողոսն ու երդման նոր տեքստը
• Էդ խելքով ե՞ք դուրս եկել էս քաղաքական վամպիրների դեմ
• Հինգ տարի առաջ, հինգ տարի հետո
• «Ո՞րն է հոգեպես ավելի ազնիվ»
• Ոչ միայն կնկա խելք, այլև կնոջ հոգեկերտվածք ունեցող ազգ ենք
• Պանիկափաշինովսկին՝ մեր ժամանակի «հերոս»

Մեկնաբանություններ