Կամաց-կամաց հասկանում եմ, որ աշխարհն իր ամբողջ խորությամբ մեզ չի սպասում, բայց մենք միշտ կարող ենք մոտենալ նրան մեր սրտով, մեր աղոթքով:
Աղոթքը միայն խնդրանք չէ, այն նաև հույսի թռիչք է, փոքր ծիծաղ ու լույսի փնտրտուք...
Ես իհարկե շատ բան չգիտեմ, ես կասեի գրեթե ոչինչ չգիտեմ, բայց գիտեմ մի պարզ ճշմարտություն և վստահ կարող եմ ասել.
որտեղ պառակտում է, այտեղ դևերն են վխտում...
Այս մոլագար աշխարհում ես արդարություն եմ փնտրում։ Ոչ վրեժխնդիր, այլ՝ մարդկային։ Որ մարդը մարդ մնա։ Որ ճշմարտությունը վերապրի՝ իշխանության լեզվից անկախ։ Որ ձայն չունեցողը դադարի լռության մեջ մենակ լինելուց...
Ես միշտ իմ տեղում եմ եղել` և տանը, և դրսում, և գրականությունում։
Քսանհինգ տարուց ի վեր անտրտունջ խնամել եմ անկողնային հիվանդ կնոջս և պատկերացնել կարելի է, թե տանը ինչպիսի ամուսին եմ եղել...
Մեր հարևանությամբ պատերազմը հասել է հերթական նոր փուլին, որտեղ պատերազմի լիարժեք թատերաբեմի (այլ ոչ թե ուղղակի հարվածների թիրախի) են վերածվում նոր երկրներ։ Այս պահին փաստացի նոր ցամաքային պատերազմ է Լիբանան-Իսրայելի միջև, իսկ հերթում սպասում են Սիրիան, Իրաքը և նույնիսկ Արևելյան Աֆրիկան...