ՌԴ Անվտանգության խորհրդի փոխնախագահ Դմիտրի Մեդվեդևը հայտարարել է, որ Հայաստանի ներկայիս ղեկավարության ընտրած արտաքին քաղաքական ուղեգիծը հանրապետությանը դրական արդյունքների չի հանգեցնի։ «Հայաստանի ներկայիս ղեկավարությունը ճիշտ է համարել փոխել իր զարգացման վեկտորը։ Ես վստահ եմ, որ դա ոչ մի լավ բանի չի հանգեցնի։ Ամենասարսափելին, որ կարող է պատահել Հայաստանին, նրա վերածումն է նոր ՈՒկրաինայի»,- ասել է Մեդվեդևը։               
 

Իրական կոչումը պատի դիպլոմը չէ, այլ աշխարհ եկած նոր կյանքը

Իրական կոչումը պատի դիպլոմը չէ, այլ աշխարհ եկած նոր կյանքը
06.10.2026 | 11:53

(Ամիրբար Սարգսյանի ֆենոմենը)

Եթե առանց պաշտոնական կոչումների ու հնչեղ տիտղոսների բժիշկ Ամիրբար Սարգսյանն այսօր կենդանի լիներ, նա իր լռությամբ ու տեսակով կոտրելու էր մերօրյա ամենամեծ կարծրատիպերից մեկը՝ այն թյուր պատկերացումը, թե լավ մասնագետին որոշում են միայն կաբինետի պատին փակցված տիտղոսներով։
Այն ժամանակաշրջանում, երբ արտաքին «փաթեթավորումն» ու պաշտոնական կարգավիճակները հաճախ առաջնային են համարվում բժշկի որակը գնահատելիս, Ամիրբար բժշկի ներկայությունը հետաքրքիր ու խորիմաստ հակակշիռ կլիներ մեր իրականությանը:
Ամիրբար Սարգսյանն իր կյանքի օրոք հայտնի էր որպես բացառիկ «ժողովրդական բժիշկ»։ Նրա համբավը տարածվում էր ոչ թե գովազդային վահանակներով, այլ ընտանիքից ընտանիք փոխանցվող երախտագիտությամբ։ Այսօր էլ, նույնիսկ առանց դոցենտի կամ պրոֆեսորի գիտական կոչումների, նրա հսկայական փորձը, հազարավոր հաջողված վիրահատություններն ու լույս աշխարհ բերված ծնունդները դառնալու էին նրա գլխավոր այցեքարտը։ Չէ՞ որ նրա ընտրած մասնագիտությունը՝ գինեկոլոգիան ու մանկաբարձությունը, պարզապես աշխատանք չէր. դա ազգի հարատևմանը, հայ օջախների շենացմանն ու հայրենիքի ժողովրդագրական աճին միտված սրբազան առաքելություն էր։
Այսօրվա տեղեկատվական աշխարհում, որտեղ մարդիկ բժիշկ ընտրելիս փնտրում են թվային հարթակներ ու կարծիքներ, Ամիրբար Սարգսյանն ունենալու էր ամենաբարձր վարկանիշը: Բայց ոչ թե արհեստական մարքեթինգի, այլ այն անդավաճան վստահության շնորհիվ, որ նա վաստակել էր տարիների նվիրումով։ Ժողովրդի կողմից սիրված բժիշկն արագորեն կդառնար այն հույսի հենարանը, ում մոտ հերթագրվելու համար մարդիկ ամիսներով կսպասեին։ Դա կլիներ լավագույն ապացույցը, որ իրական կոչումը պացիենտի աչքերի փայլն ու վստահությունն է, այլ ոչ թե կնիքով հաստատված թուղթը։
Այսօր, երբ բժշկությունը հաճախ դիտվում է նաև որպես բիզնես, իսկ տիտղոսները երբեմն օգտագործվում են ծառայությունների գները արհեստականորեն բարձրացնելու համար, Ամիրբար Սարգսյանի ալտրուիստական տեսակը կլիներ բացառիկ։ Նրա մարդասիրությունը, հիվանդին լսելու պատրաստակամությունն ու անձնազոհ սրտացավությունը ցույց կտային, որ բժշկի բարձրագույն արժեքը կլինիկական մտածողությունն ու կարեկցանքն են (էմպատիան):
Նա կդառնար կենդանի ոգեշնչում երիտասարդ գինեկոլոգների ու վիրաբույժների համար, ովքեր հաճախ կենտրոնանում են միայն տիտղոսներ կուտակելու վրա։ Իր գործնական բարձր հմտություններով նա կապացուցեր մի պարզ, բայց հանճարեղ ճշմարտություն՝ վիրաբուժական դանակը հավասարապես լավ ու անխոցելի է աշխատում թե՛ պրոֆեսորի, թե՛ պարզապես տաղանդավոր, Աստծուց օրհնված ու իր գործին նվիրված բժշկի ձեռքում։
Ի վերջո, Ամիրբար Սարգսյանի ֆենոմենը լավագույն վկայությունն է այն բանի, որ կոչումը չէ, որ ստեղծում է բժշկին, այլ բժիշկն է իր ապրած կյանքով ու գործով իմաստավորում իր անունը։ Նրա նման մեծությունները ստիպում են հասարակությանը վերանայել սառը կարծրատիպերը և հասկանալ, որ իրական «լավ մասնագետը» նա է, ով փրկում է կյանքեր, առողջություն պարգևում և հույս ներշնչում՝ անկախ իր պաշտոնական կարգավիճակից։

Արամ ՍԱՐԳՍՅԱՆ

Գրիգոր Նարեկացի ԲԿ գինեկոլոգիական բաժանմունքի բժիշկ մանկաբարձ-գինեկոլոգ
Դիտվել է՝ 493

Մեկնաբանություններ