Մեր ինքնության, մեր պատմության ու մշակույթի դեմ ոտնձգությունների հանդիման նույն ուժի կողմից չկա այսպիսի տեսանելի ու վճռական պայքար

Գրեթե երեսուն տարում այդպես էլ չազատվեցինք մարդ փոխելու արատավոր սովորույթից։ Չենք հասկանում, որ առանց հիմնարար արժեքային փոփոխության և հստակ հիմնարար ծրագրային դրույթների բոլոր փոփոխությունները ապազգային են և հակապետական։

Ահա այսպիսի մի անիմաստ քննարկում է ընթանում, որին ստիպված եմ անդրադառնալ, թեև համոզված եմ, որ այն հերթական մի փրփուր է ու վաղ թե ուշ մարելու է։

Նախ, որքան էլ զարմանալի է, Հայ առաքելական եկեղեցին սիրողները կամ հետևորդները բաժանվել են երկու հակադիր խմբի, թեև սերը միավորող է և ոչ բաժանարար։ Սիրելինե՛րս, ցավալիորեն մոռանում ենք, թե իրականում ով է հիմնադրել հայոց սրբազան գահը. առաքյալներից հետո նրանց ուղարկող տեր Աստված, որը հետո հենց ինքն էլ հաստատեց ոսկյա մուրճով։ Այս խոսույթում բացակայում է հետևյալ հարցումը. ինչպիսի՞ բարեփոխում է նախատեսել Բարձրյալը։ Դա, ցավոք, մարդկային ու զգայական սահմանափակ պատկերացումների մասին է վկայում, ինչը միայն վնասակար է և երբեմն կարող է նույնիսկ հանգեցնել աղետի։

Ինչո՞ւ հիմա և այսպես հետևողականորեն, երբ մեր սահմանների, մեր ինքնության, մեր պատմության ու մշակույթի դեմ ոտնձգությունների հանդիման նույն ուժի կողմից չկա այսպիսի տեսանելի ու վճռական պայքար։ Սա խիստ մտահոգիչ է և առհասարակ կապ չունի ուխտի խախտման, սրտացավ կատարվող բարեփոխման, առավել ևս՝ մեծ աստվածային ողորմության հետ։ Տա՛ Աստված, որ կարողանանք հաղթահարել այս մարդածին վարդապետությունից բխող մեծ վտանգը:

Վանո Դադոյան

Մեկնաբանություններ