Միքայէլ Վարանդեան․ «Դրօշը հինցած չէ»
19.09.2026 | 14:14
Եթէ Դաշնակցութիւնը իրօք այլեւս ընելիք չունի, նա պիտի մեռնի ճակատագրօրէն։ Եւ ոչ մէկ դաշնակցական այնքան յիմար չէ, որ մտածէ, թէ հնարաւոր է արուեստական միջոցներով պահպանել, մշտնջենաւորել կուսակցութեան գոյութիւնը․․․
Տասնեակ տարիներ այդ գոյութիւնը եղած է բնական ու բնականոն, բխած է կեանքի հրամայական պահանջներէն, մեծցած ժողովրդի, երիտասարդութեան ինքնայորդոր աջակցութեամբ, առանց նոյնիսկ գործադրելու գրաւոր ու բանաւոր պրօպագանդի ու ագիտացիայի այն բոլոր ռեկլամային ձեւերը, որոնք յատուկ են ուրիշ երկրներու կուսակցութիւններուն, որոնք այնքան յարգի են հայ քաղաքական, ոչ-դաշնակցական կուսակցութիւններու մէջ։
Եւ ո՛չ մէկ պատճառ կայ ենթադրելու, թէ այդ բնականոն գոյութեան թելը այժմ մէկէն ի մէկ խզուեցաւ եւ թէ գետինը մի անգամ ընդմիշտ սահեցաւ կուսակցութեան ոտքի տակէն։ Ո՛չ մէկ պատճառ, քանի որ այդ կուսակցութեան դրօշը հինցած չէ, նշանաբանները չեն հինցած, այլ կը պահպանեն, տարաբախտաբար, մշտնջենաւոր այժմէութիւն ու թարմութիւն մը։
(Վարանդեան Միքայէլ, Հայ կուսակցութիւնները, «Յառաջ» օրաթերթ, Փարիզ, 1927 յունուարի 16)
Կարէն ԽԱՆԼԱՐԵԱՆ
Մեկնաբանություններ