Ռուսաստանի Անվտանգության խորհրդի քարտուղար Սերգեյ Շոյգուն, անդրադառնալով Հայաստանում ատոմակայանի համար ամերիկյան փոքր ռեակտորների կառուցման հեռանկարին, հայտարարել է. «Կան հիմնավոր կասկածներ, որ նախագծի իրականացումը կնշանակի ներդրումներ Հայաստանի տնտեսությունում։ Ավելի շուտ, դա կլինի առքուվաճառքի գործարք, որը կկազմի երկրի տարեկան ՀՆԱ-ի մեկ երրորդից ավելին. վարկ, որը կվճարեն ոչ միայն հանրապետության ներկա, այլև ապագա սերունդները»։               
 

Եթե ընտրությունը կատարվում է ինքնության հաշվին՝ ճանապարհի վերջում չկա ապագա

Եթե ընտրությունը կատարվում է ինքնության հաշվին՝ ճանապարհի վերջում չկա ապագա
03.02.2026 | 13:18

Ամեն մարդ, ինչպես և յուրաքանչյուր հասարակություն, ի վերջո կանգնում է ընտրության առաջ։ Այդ ընտրությունը երբեք միայն արտաքին կողմնորոշման մասին չէ․ այն ինքնության, արժեքների և ապագայի մասին է։

Այսօրվա իրականությունը հստակ ցույց է տալիս քաղաքակրթական բախումը, որտեղ մի կողմում ձևավորվում է արժեքային հարաբերականության վրա հիմնված արևմտյան մոդելը, իսկ մյուսում՝ ազգային հիշողության, ավանդույթի և պետականության վրա հենվող քաղաքակրթական պատկերացումը։ Արևմուտքը, խոսելով ազատությունների և առաջընթացի լեզվով, հաճախ իրականում առաջարկում է ինքնության լուծարում․ ընտանիքի, եկեղեցու, ազգային պետության վերաիմաստավորում այնքան աստիճան, որ դրանք կորցնում են իրենց էությունը։ Փոքր ազգերի համար սա վտանգավոր ուղի է, քանի որ առանց ուժեղ ինքնության «ազատությունը» վերածվում է վերահսկվող դատարկության։

Ռուսաստանը ներկայանում է որպես հակադիր քաղաքակրթական բևեռ՝ շեշտադրելով ազգային արժեհամակարգը, պատմական շարունակականությունը և պետական սուվերենությունը։ Այստեղ արժեքները չեն դիտարկվում որպես փոփոխվող մոդա, այլ որպես պատմության ընթացքում ձևավորված կենսական հիմքեր։ Պետությունը, բանակը, եկեղեցին և պատմական հիշողությունը ընկալվում են ոչ թե անցյալի բեռ, այլ ապագայի կայունության երաշխիք։

Հայաստանի համար այս երկընտրանքը զուտ աշխարհաքաղաքական չէ։ Այն գոյաբանական է։ Ազգը, որը հրաժարվում է իր արժեքներից հանուն «նորաձև» մոդելների, վաղ թե ուշ կորցնում է նաև իր պետական կամքը։ Իսկ այն հասարակությունը, որը գիտակցում է իր արմատները, կարող է կառուցել հարաբերություններ ցանկացած կենտրոնի հետ՝ առանց ինքն իրեն կորցնելու։

Հետևաբար հարցը «ուր ենք գնում» իրականում նույնացվում է մեկ այլ, ավելի խորքային հարցի հետ՝ «ով ենք մենք»։ Եթե ընտրությունը կատարվում է ինքնության հաշվին, ապա ճանապարհի վերջում չկա ապագա։ Իսկ եթե ընտրությունը հիմնված է ազգային արժեքների, պատմական փորձի և հավաքական պատասխանատվության վրա, ապա ուղին կարող է դժվար լինել, բայց՝ արժանապատիվ։

Ամեն մարդ ընտրում է իր համար։ Սակայն ազգի ընտրությունը որոշում է ոչ միայն ներկան, այլև այն, թե արդյոք կլինի ապագա։

Ճշմարտության ձայն

Դիտվել է՝ 991

Մեկնաբանություններ