Մենք

Մենք այնքան խեղճ ենք ու այնքան անճար,

Վախկոտ ենք այնքան ու այնքան ենք թույլ,

Ամեն դուրսպրծուկ կարող է դառնալ

Մեր գլխին՝ նորին գերազանցություն։

Մենք այնքան տհաս ու այնքան մեղք ենք,

Այնքան միամիտ, անզոր ու անխելք,

Ամեն տգետ մեզ կարող է հերքել,

Ժխտել հիմնովին, որ մենք՝ այդ մենք չենք։

Մենք այնքան քնքույշ ու նուրբ ենք այնքան,

Այնքան բարակ են նյարդերը մեր,

Որ կարող են մեզ քառասուն անգամ,

Քառասուն ձևի գզել ու մանել։

Մենք այնքան պարզ ենք ու անմտածված,

Մեր դուռն այնքան մեր սրտի պես բաց է,

Որ մենք կարող ենք մեր տունը մտած

Ամեն Հուդայի աստվածացնել։

Մենք այնքան փխրուն, այնքան ենք անձև

Եվ կավի նման ամորֆ ենք այնքան,

Որ ամեն ոք մեզ կարող է հունցել

Ու իր ցանկությամբ՝ ուզած տեսքը տալ։

Եվ մենք այնքան ենք մեր այս բախտից գոհ,

Որ թվում է, թե աշխարհը մերն է,

Թե սա կոչվում է ապրել մեծ կյանքով,

Հապա ասացեք՝ խեղդվելը ո՞րն է։

Վազգեն ՕՎՅԱՆ

Մեկնաբանություններ