Պայքար սեփականության վերաբաժանման համար. ահա մեր բոլոր անհաջողությունների ու ձախողումների հիմնական պատճառը

Հայաստանի Առաջին հանրապետությունը ծնվեց ռուսական կայսրության փլուզման, Երկրորդ՝ Խորհրդային հանրապետությունը, ստեղծվեց տարածաշրջանի խորհրդայնացման, իսկ Երրորդ հանրապետությունը՝ Խորհրդային պետության ինքնափլուզման հետևանքով: Չորրորդի մասին դեռ վաղ է խոսել: Երրորդ Հանրապետության ծնունդը կապված էր նաև Ղարաբաղյան շարժման հետ, և հետագա բոլոր՝ թե՛ ներքաղաքական, թե՛ արտաքին քաղաքական գործընթացները մեծամասամբ պայմանավորված էին դրանով: Ե՛վ ընտրությունների, և՛ իշխանափոխությունների, և՛ կուսակցական-կլանային հիմնական փոխհարաբերություններն ու բախումները ղարաբաղյան թեմայով էին համեմվում: Այդ գործոնը առկա էր նաև 2018-ին, չնայած, իշխանության եկող նոր քաղաքական ուժը, հանձինս Քաղաքացիական պայմանագիր կուսակցության, բարձրացրել էր շատ գրավիչ և ժողովրդահաճո հակակոռուպցիոն պայքարի դրոշը: Ժողովուրդն էլ միշտ կրել է իր բաժին զրկանքները, սպասելով, որ մի օր էլ հակամարտությունը կլուծվի, և «քաղաքական վերնախավը» վերջապես կլծվի պետականաշինության գործին: Բայց եղավ այն, ինչ եղավ. հակված չեմ իրադարձությունները պատմելու: Սակայն խիստ վնասակար եմ համարում այն, որ ներկա պահին, երբ արդեն կործանված է Արցախը, և երբ հանրությունը շատ կարճ ժամանակ անց գնալու է ընտրությունների, հիմա էլ զարգացման ծրագրային-նախընտրական պլատֆորմերին ծանոթանալու և համեմատելու, գործող իշխանության հաշվետվությունը լսելու փոխարեն կրկին ականատես է ղարաբաղյան պատմությունների, մեղադրանքների, նախկին-ներկա գործիչների «մերկացումների» և կոմպրոմատների բացահայտման հետ: Դրան գումարած՝ եկեղեցու շուրջը բորբոքվող այս իրավիճակը:

Այժմ կա նաև մի շատ ցավալի իրողություն, որը ժողովրդի մեծ մասին արդեն լրիվ հասկանալի է. իշխանության համար պայքարը Հայաստանում ուղեկցվել է նաև մի թաքուն, բայց շատ կարևոր հրամայականով՝ պայքար սեփականության բաժանման և վերաբաժանման համար: Ահա մեր բոլոր անհաջողությունների և ձախողումների հիմնական պատճառը, իսկ պետականաշինությունը միշտ էլ ստորադասվել է այս կուլիսային կենաց ու մահու պայքարին: Հետևանքն արդեն երևում է: Մարդիկ իրենց դուրս են դնում քաղաքական գործընթացներից, գերակա է դառնում պասիվությունը և աբսենտիզմը` ատելությունն ու մերժողականությունը, հանդիսատեսի կարգավիճակը:

Գարիկ Քեռյան

Մեկնաբանություններ