«Լացս թող լինի կամուրջ դեպի Քո լույսը»

Այս խոսքը լացի արդարացում չէ, այլ նրա սրբագործում։

Նարեկացին չի խնդրում, որ լացը վերանա, այլ՝ որ իմաստ ստանա։ Որ ցավը չմնա փակ շրջան, չդառնա ինքնախժդժություն, այլ վերածվի անցումի։ Քանզի կա լաց, որը խավարում է մարդուն, և կա լաց, որը լուսավորում է։ Առաջինը ծնվում է հուսահատությունից, երկրորդը՝ ճշմարտությունից։

Լացն այստեղ ոչ թե թուլություն է, այլ քաջություն։ Քաջություն՝ նայել սեփական ներսին առանց ինքնարդարացման։

Քաջություն՝ խոստովանել, որ մարդը կոտրված է, վիրավոր, սահմանափակ, և հենց այդ սահմանափակության մեջ է, որ նա կարոտում է Լույսին։

Լացը դառնում է կամուրջ, որովհետև այն ընդունում է իր կողմերից երկուսը՝ մարդու խավարն ու Աստծո լույսը։

Փիլիսոփայական խորքում սա փոխակերպման շարժում է․ տառապանքը չի մերժվում, այլ վերափոխվում է իմաստի։ Ցավը չի ջնջվում, այլ բարձրացվում է աղոթքի մակարդակ։ Մարդը չի փախչում իր մթությունից, այլ կանգնում է դրա մեջ՝ Աստծուն դիմած։ Եվ այդ դիմացկուն կանգնելն է, որ լացը դարձնում է ճանապարհ, ոչ թե փակուղի։

Հոգևոր կյանքում ամենավտանգավորը լացի բացակայությունն է, ոչ թե դրա առատությունը։ Որտեղ մարդը այլևս չի լացում իր մեղքերի, իր դատարկության, իր սառեցման համար, այնտեղ կամուրջ այլևս չի կառուցվում։ Իսկ Նարեկացին մեզ հիշեցնում է՝ Աստծո լույսը չի հասանելի միայն ուժեղներին ու հաղթողներին, այլ հատկապես նրանց, ովքեր լացով են գալիս։

Թող մեր լացը չլինի բողոք աշխարհի դեմ, այլ աղոթք դեպի Աստված։

Թող այն չմնա հորիզոնական՝ մարդկանց ու հանգամանքների մեջ փակված, այլ դառնա ուղղահայաց՝ բարձրացող դեպի Լույսը։ Քանզի երբ լացը աղոթք է դառնում, խավարն այլևս վերջնակետ չէ, այլ սկիզբ։

Եվ այդժամ իսկապես՝

լացը կամուրջ է դառնում դեպի Լույսը։

Տեր Հեթում քահանա ԹԱՐՎԵՐԴՅԱՆ

Մեկնաբանություններ