Համառորեն առաջ եմ մղվում` վերադառնալու խոստումով

Ես իմ հոգնած երազների վրայից հերթով հանում եմ նրանց մաշված զգեստները: Մերկ խաչափայտեր եմ շարում նրանց վրա:

Կրակի տաք բոցերի մեջ վերջապես նրանք կփրկվեն իմ սառը ներսից։

Վերջ...

- Գիտե՞ս՝ վերջում ես հասա այնտեղ, որտեղից սկսում են ապրել նորովի ու երազներ ունենալ նորանոր։

Հիմա իմ ունեցածը հույսերից ու երազներից մնացած փշուրներ են միայն, սնդիկի շաղ եկած գնդիկներ, ու սիրտս իզուր է իր ուշացած ճիչերի արձագանքները փնտրում դատարկ օդի մեջ:

Իսկ ինձնից դուրս ՝ աղմկոտ քաղաքում, ինչ- որ մեկն էլեկտրասյուներից պաստառներ է կախել, որտեղ մարդիկ արհեստական ժպիտներով ու չարչրկված լոզունգներով իրենց տարատեսակ սերերն են գովազդում։

Այնտեղ` աղմկոտ քաղաքում, մի քանիսը բադի շուրթերով բալի շրթունքների մասին հեքիաթներ են պատմում ու փորձում սեր շաղախել ամեն մի անիմաստ բանից։

Ետևում մնացած կիսատ մտքերս ինձ թույլ չեն տալիս առաջ շարժվել, բայց ես համառորեն առաջ եմ մղվում` վերադառնալու խոստումով...

Ամառային ննջող օրվա մենության մեջ ինչ- որ անմարմին գոյություն իր տխուր վախճանն է տոնում իմ ներսում, բայց ես դեռ, հասկանո՞ւմ ես, շարունակում եմ ապրել Սկիզբներիդ մեջ։

Ժաննա Հայրապետյան

Մեկնաբանություններ