Գերեվարել են ամպերն արևին ՈՒ մռայլվել է աշնան երկինքը Տրտմել է օրը այս աշնանային Տխուր է անգութ, մութ ամպը` ինքը։

Ա՜խ թե լիներ, այնպ՜ս լիներ՝ Ջնջվեր օրն այդ եղերական, Չլիներ ցավ, պայթյուն, ավեր Հայրենիքում անապական...

Լավատես եմ ես կյանքում միշտ եղել, Ամեն ինչի մեջ լավն եմ ես տեսել, Եվ մարդկանց մեջ էլ, ի՜նչ էլ որ անեին, Ինձ հաջողվում էր մի լավ բան գտնել։

Քո բացակայությունը վաղուց լցրել է իմ կյանքը և խանգարել ապրել։

Ինչ որ բան մեզանում պակաս է, մարվել է մեռոնը հավատքի, ու, մինչդեռ սրբորեն պահել ենք մերանը մեր ոգու ու կամքի, մեր կաթը, կարծես թե, շաղել են խառնածին ու օտար՝ տմարդի, դե, մենք էլ, մեր ձեռքով, ինքնակամ, տխմարին ընտրել ենք, ըստ կարգի։

Դու` ցնորք իմ, երկնագու՜յն իմ երազ, Թևածում ես, օդում պտույտ տալիս, Ես` երկրային մի կին սովորական, Ինչու՞ ես անտեսում, մոտ չես գալիս...

Ապրել աշխարհում՝ հեշտ է և դյուրին, Թե հոգով լինես խոնարհ, սիրով լի, Ամեն ինչի մեջ տեսնես միշտ բարին, Ապրես քո կյանքը դու իմաստալի։

Կանա՛չ իմ տերև, ասա՛ դու ինչու, Աշնան հետ դարձար թափառող գնչու, Թողիր ինձ մենակ կյանքիս մշուշում ՈՒ վաղվա օրս` էլ չե՛ս գուշակում ։

Սրբաքու՜յրս վաղնջական, կնքամա՜յրս հոգետոնի, արցունքախառն արեւի պես, եւ նազելի, հեզ ու արի․․․

Գեղարվեստական և իմաստասիրական մշակույթի մեծախորհուրդ և անկրկնելի ֆենոմեն՝ ՎԻԼՅԱՄ ՍԱՐՈՅԱՆ: Տարիներ առաջ ես նույնիսկ փորձեցի Սարոյանի գրությունների մասին ուսումնասիրություն գրել: Մոտ յոթանասուն մեքենագիր էջ գրելուց հետո, պատռեցի: Շարադրելու ընթացքում զգացի, որ ոչ թե ես եմ նրա բարձունքներում, այլ նրան եմ իջեցնում այնտեղ, որտեղ ես էի: Առհասարակ, աններելի մեղք է, երբ հետազոտողը գրողի նվաճած բարձունքում չէ: Նման դեպքերում հանճարեղ իմացականությունը պարզապես հայտնվում է միջակ հետազոտողի մտավոր կարողությունների սանդղակում, որն էլ նրան ներկայացնում է ի պատկերի յուրում: