Թուրքը համբերել գիտե, մենք՝ հոխորտալ

Ցավալի է խոստովանել՝ ինչ-որ առումով ռուսի ոտնատեղը դարձանք, թուրքի էլ՝ չայխանան: Մեկն ասում է՝ կոշիկս սրբիր, որ փրկեցի, մյուսը՝ չայս մատուցիր, որ քեզ չսպանեմ: Փաստորեն, թուրքը համբերել գիտե, մենք՝ հոխորտալ: Մեկն այնպես կանի, որ ոտնատեղը լենանա, մյուսն էլ՝ չայխանան կընդարձակի: Ինչպես ասում են՝ «Աստծունը՝ Աստծուն, կեսարինը՝ կեսարին». բա մե՞նք՝ ժողովու՞րդը...

Պարզվում է՝ է՜ն գլխից է ժողովուրդն անտեսված եղել: Այս պայմաններում դժվար է հպարտ կանգնելը, շատ ավելի դժվար է լինելու այս կարգավիճակից ազատվելը: Պատվով պարտվելն էլ մեծություն է, անպատիվ պարտվողից ի՞նչ սպասել: Մեզ հեքիաթի «անհաղթ աքլոր» է պետք՝ թշնամու փորում մարսվելիս էլ ծուղրուղու կանչի ու աշխարհին պատմի, որ քաջասիրտ ու ազնվական հային եփել, կերել են, ուզում են հետքերն էլ վերացնե՝ ջուրը քաշելով:

Հույսս Թումանյանի այս հեքիաթն է. մնում է «անհաղթ աքլորին» գտնել, ստահակի վրա էլ ջուր քաշել: Իսկ ո՞վ կուզենար անցնել եռաժանու մարսողական ոլորանով ու ողջ մնալ՝ անձեռ, անոտք, անմեջք... Հուսով եմ՝ և՛ փորը պատռողը կծնվի, և՛ այնտեղից դուրս եկող աքլորը: Հեքիաթասաց չդառնամ, բայց հավատում եմ նրա մոգական գաղտնագրերին: Գոնե այս մի հեքիաթը անխելքի համար բարեբախտ է ավարտվում, ինչու՞ ազգովի չջանալ ու չերկնել երկիր ու երկին:

Սուսաննա Բաբաջանյան

Գրող, հրապարակախոս

Մեկնաբանություններ