Նիկոլը, քանի կար, պատճառաբանում էր, իբր ՀԱՊԿ անդամակցությունը մեզ խանգարում է, որ այլ երկրներից զենք ու զինամթերք գնենք: Դա հերքվեց բոլոր մակարդակներում, բայց չոր արդյունքը եղավ այն, որ Հայաստանը փաստացի դուրս է մնացել իր միակ իրական անվտանգային համակարգի աշխատանքներից:
Հիմա էլ նոր հեքիաթ է մոգոնել, իբր հայկական երկաթուղու ռուսական հավատարմագրային կառավարումն է խանգարում, որ ալամ աշխարհի երկաթողիներն անցնեն Հայաստանի տարածքով: Լուծումը, իր կարծիքով, այն է, որ Ռուսաստանը վաճառի իր իրավունքները մի երրորդ երկրի, որը լավ հարաբերություններ ունի հա՛մ Հայաստանի հետ, հա՛մ Ռուսաստանի: Ու հազիվ էր իրեն տիրապետում, որ Էմիրությունների, Օմանի ու էլի եսիմ որ երկրների շարքում հանկարծ չարտասանի Թուրքիայի անունը:
Միանգամայն վստահ եմ, որ բացի Թուրքիայից, ոչ մեկը շահագրգռված չի հայկական երկաթուղին գնել: Բոլորն էլ գիտեն, որ ԹՐԻՓՓ-ը զուտ ժամանակավոր տրյուկ է, որպեսզի Ամերիկան իր խաղը խաղա Իրանի դեմ, իսկ Ադրբեջանը ստանա իր երազանքների «Զանգեզուրի միջանցքը»: Իսկ Թուրքիան մեծ հաճույքով կգնի հայկական երկաթուղին ու այնպես կկոնսերվացնի, որ Շլիմանն էլ (հայտնաբերել է Տրոյան) չի գտնի:
Ի դեպ, նույնը սպառնում է էլցանցին:
Մի հարց բաց է մնում՝ ինչպե՞ս կարձագանքի Ռուսաստանը: Եթե էլցանցերի դեպքում ռուսական մասնակցությունն այնքան էլ ակնհայտ չէր, ապա երկաթուղու դեպքում ուղիղ մասնակցություն կա, և դա ստրատեգիական մասնակցություն է:
Էդուարդ Սարիբեկյան