Սաղմոս 26

Թեթև, մերկ բոլորովին,

երբ կանգնեմ քո առաջ,

ի՞նչ եմ տալու, Տե՛ր, տվածիդ դիմաց:

Վստահած լույսը,

որ մատներիս մեջ փունջ արած

պարզելու էի քեզ,

մատնեցի ծվեն-ծվեն

ու գնացի թարս ու ոլոր:

Ցրվեցի ինչ որ քոնն էր իմ մեջ`

սերմնացանի պես քո ձեռքով սփռած,

ուղեկցող նշանները մոլորեցի ինձնից դուրս,

թե փնտրեմ` չգտնեմ քեզ.

քանդուքարափ ավերեցի ճանապարհը

դեպի քեզ բերող:

Ճարպկել են,

ու խաբվել եմ ինքս ինձնից.

դյուրահավատ, երեխուց էլ պարզ:

Ինձ ընկած գտել ու չեմ հանել վեր,

տեսել եմ մազից կախված՝ անցել անտարբեր

և ձեռք չեմ մեկնել, երբ փրկվելու հնար կար դեռ.

ոտնահետքս բռնած գնացել ու չեմ հասել ինձ:

Կխոսեմ՝ չես լսի,

կնայեմ՝ չես տեսնի,

կմոտենամ՝ հեռու կլինես.

շուռ կգաս ու կշեղես գութդ ինձնից:

Ի՞նչ եմ ասելու,

երբ հարցնես՝ ինչո՞ւ դու չես.

տվածդ ինչպե՞ս դարձնեմ քեզ, Տե՛ր:

Հուսիկ ԱՐԱ

«Երբ սիրում եմ քեզ» գրքից

Մեկնաբանություններ