Այո, ես ու ինձ նման շատերը սխալվեցինք և ունենք պարտականություն սխալն ուղղելու

Մի՞թե հնարավոր էր այսքան ու այսպես սխալվել։ Չնայած ընդամենը մեկ ամիս անց ամբողջ ծավալով հասկացել էի սխալի մասշտաբը ու սարսափում էի հետևանքներից։ Ամեն դեպքում, դեռ մի որոշ ժամանակ հույս էի փայփայում, որ ամեն ինչ լավ կլինի։ Այն մարդկային պարզ ու ազնիվ երազանքները, որոնք փայփայելով մտել էինք (ես ու ինձ նման շատերը) պայքարի մեջ, թույլ չէին տալիս խոստովանել սխալը։ Երբ տեսնում էիր, թե ովքեր ու ինչպես ես վարար գետի նման լցվում հեղափոխության ծովը, հասկանում էիր, որ շատ շուտով ծովը պղտորվելու է։ Գուցե սկզբից էլ պղտոր էր, մենք էինք զուլալ տեսնում։ Ու ամենավատը այն էր, որ այդ պղտորող հատվածը հազար անգամ ավելի բարձր էր գնահատվում։ Նրանք ավելի ճարպիկ էին ու հեշտությամբ կուսակցափոխությամբ տեղավորվեցին առաջին շարքերում։ Ու շատ արագ ազատվեցին մեզ նման լավ պետություն ունենալու երազանքով վարակված միամիտներից։ Մենք սկսեցինք բարեկամաբար քննադատել, պահանջել, բայց դա էլ արագ լռեցրեցին իրենց անեծքներով ու ատելության խոսքով։

Հետո եղավ այն, ինչ եղավ՝ բոլորիս աչքի առաջ, ու ամեն մեկս մեր պատկերացումներով պիտի գնահատենք՝ ինչ եղավ ու ինչու։

Այո, ես ու ինձ նման շատերը սխալվեցինք և ունենք պարտականություն սխալն ուղղելու։ Չնայած՝ ես պնդում եմ, որ մենք չենք սխալվել, որովհետև հավատացել ենք գաղափարին, երազանքին, ու մենք մեղավոր չենք, որ իրենք ստել են, չեն եղել այդ գաղափարների ու երազանքների կրողը։ Մենք մեղավոր չենք, որ իրենք ձախողել են ամենուրեք։ Հաջորդ իշխանափոխությունից հետո այդ կուսակցափոխ եղածները վերակուսակցանափոխվելու են ու ապրեն այնպես, ասես ոչինչ չի եղել։ Ամեն դեպքում, ոչինչ ու երբեք անպատասխան չի մնալու, մի օր անպայմանորեն հաղթելու է ճշմարտությունը։

Լևոն Բեգլարյան

Մեկնաբանություններ