Էլվինա Մակարյան

Այսօր նրա ծննդյան օրն է

Նրա ձայնը խռպոտ, յուրահատուկ էր՝ տաք, հագեցած ու լի պատմություններով, որը միաժամանակ մեղմ էր ու փափուկ, իսկ երբեմն հուժկու ու կրակոտ՝ այնպես, որ նույնիսկ լռությունը զգացմունք էր դառնում։

Երևանից մինչև Մոսկվայի, Փարիզի ու աշխարհի բեմերը՝ նա իր յուրաքանչյուր նոտայում հայի հոգին էր տանում։

Նրան անվանում էին «La Piaf de Soviet», սովետի Պիաֆը, բայց նա մնում էր բացառապես ինքն իրեն՝ երգչուհի, որը կարող էր ջազը դարձնել պոեզիա, իսկ պոեզիան՝ հիշողություն։ Նրա ձայնը բեմից լսվող հնչյունից մինչև սրտում մնացած դողացող նոտաներ՝ բոլորն իր հետ տանում էին լսողին ու ստեղծում անմոռանալի զգացմունքներ։

Նա մեզ թողեց 800-ից ավելի երգ, բայց առավել կարևորն այն պահերն էին, որոնք նա նվիրեց՝ առաջին նոտայից առաջ թաքուն լռությունը, երկար պահված հնչյունի ցավն ու մեղեդու մեջ թաքնված ժպիտը։

Նա, նույնիսկ հեռու լինելով հայրենիքից, իր երաժշտությամբ կամուրջ էր կառուցում դեպի Հայաստան, հիշեցնելով, որ սիրտն ունի իր սեփական հայրենիքը։

Նա այլևս մեզ հետ չէ, բայց նրա երգերը մնում են՝ շնչող, փայլող ու սպասող հաջորդ ունկնդրին, որ նորից սիրահարվի։

Մարի ԳՐԳՈՋԱՅԱՆ

Մեկնաբանություններ