Քանի դեռ հայկական շահեր սպասարկողները որոշող չեն դարձել այս երկրում

Գործերդ ո՞նց են՝ երբեմն ինձ հարցնում են: Չգիտեմ ինչ պատասխանեմ, ճշմարիտ պատասխանը անհավատալի է թվում: Ուղղակի ասում եմ՝ նորմալ:

Ոնց կարող են լինել այն մարդու գործերը, ով իր ժամանակի գերակշիռ մասը ծախսում է մեր պատմության ստորացման և վերացման էջերը մաքրելու վրա: Հա, իհարկե, անհնարին է՝ կասեն շատերը, ահնարին է այս վիճակը շտկել աննշան մեկերի համար, հատկապես նրանց տեսանկյունից, որոնք ծանոթ չեն գիտության ուժին: Անհնար է՝ կասեն, կյանքդ մի վատնիր:

Անհնարինն էլ հենց ինձ գայթակղում է. կամ՝ անհնարինը, կամ՝ ոչինչ:

Առաջ մղող մոտիվը շատ պարզ է և դրանով իսկ՝ անհավատալի. Չեմ ուզում իմ ապրած ժամանակահատվածը համընկնի Հայաստանի կործանման հետ, կորուստների և ձախողումների հետ. Եթե շատերն այս ընտրությունը անեին այսօր, ստիպված չէի լինի ժամանակս ծախսել «փողոցներում»՝ անկումը կանգնեցնելու վրա:

Եթե Հայաստանի ապագան ծախած չլինեին, և շատերդ անտարբեր չլինեիք, այսօր ես լծված կլինեի մեր պետության կառուցման գործին. Այն գործին, ինչի համար ինքս ինձ ստեղծել եմ երկու տասնյակ տարի:

Իսկ հիմա՝ ուղղակի փողոց, այնքան ժամանակ, քանի դեռ հայկական շահեր սպասարկողները որոշող չեն դարձել այս երկրում, ընտրելու եմ փողոցը:

Հովհաննես Ավետիսյան

Մեկնաբանություններ