Սա ցնո՞րք է արդյոք, թե՞ մղձավանջ

Ես համրաքայլ, տխուր հեռանում եմ

հաղթանակից նախկին, որ սակարկվեց․

գլխիկոր եմ․ կամա՜ց մոռանում եմ,

թե անցյալը ինչպես տեղում դոփեց:

Ես չեմ հիշում՝ ինչպես դուռը կողպվեց,

ինչպես դարձա ներսում վտարանդի,

երբ շուրջբոլորս՝ ուրախ շքահանդես,

մասնակիցներն՝ անհոգ ու տմարդի:

Գովասանքի խոսքեր, բաժակաճառ,

չկա ոչ մի դատարկ կեղծ պատվանդան,

դիֆիրամբներ, ձոներ՝ առանց պատճառ,

միաբանված խմբեր, բազում անդամ:

Այս աղմուկից արդեն առանձնանում,

դառնում եմ ես ներփակ, լուռ ու մոլոր.

ի՞նչ են փնտրում մարդիկ, չե՞ն հասկանում,

ո՜նց ենք գահավիժում գլոր-գլոր:

Կողաշրջված մի մեծ ավտոբուս է,

մի կողմ նետված-փրկված ուղևորներ,

դրսում՝ աղմուկ, անդորրը ներսում է,

և՝ հատուկենտ փրկող կամավորներ:

«Սա ցնո՞րք է արդյոք, թե՞ մղձավանջ»-,

ծնկներին է խփում մի խեղճ պառավ․․․

Եվ տեսնում եմ, ահա, պարապ ականջ,

որի մոտ նստած է․․․ սպիտակ ագռավ:

2022 թ.

Անահիտ Սահակյան

Մեկնաբանություններ