Սեպտեմբերի 7- ին ակադեմիկոս Մանուկ Աբեղյանի թոռնուհու` գրականագետ, իմ շատ սիրելի Հասմիկ Աբեղյանի ծննդյան օրն է։
Հատված Հասմիկ Աբեղյանի «Օրերս ինձ հետ են...» գիրքից...
Ուրեմն՝ ի գիտություն ուղեղազուրկ, իրենց պատմությունից բացարձակապես անտեղյակ հայոց մեծաբերան անասունների, պարզապես պիտի ասեմ, որ մեծ հաշվով՝ Հայաստանի չլինելը Ռուսաստանի Դաշնության համար որպես ողբերգություն չի ընկալվի...
Ընդունված է ասել, որ փողը փոխում է մարդկանց։ Այնինչ, հնարավոր է, որ փողը ոչ այնքան փոխում է մարդուն, որքան նրան ազատություն է տալիս՝ վերջապես ցույց տալու, թե ո՞վ է նա եղել այդ ողջ ընթացքում...
Մեկ էլ գիշերվա հազարին հիշողություններս վեր են կենում ու սկսում են լուսնոտի նման պտտվել սենյակում․ դե, արի ու քնի։ Հայացքով մեկ մեկին եմ հետևում, մեկ մյուսին, ու էլ ի՜նչ քնել...
Ոմանք տարիներով պահանջում էին, որ ռուսական բազան դուրս գա Հայաստանից:
Երեկ Պուտինը շատ բացահայտ ասաց, որ էդ թեմայով խնդիր չունեն: Ես դա 2008-ից եմ հասկացել, բայց դա՝ հեչ...
Սեպտեմբերի մեկին բոլորն են դպրոց գնում։ Անգամ նրանք, ովքեր վաղուց դպրոցն ավարտել են, էլի մտովի դպրոց են գնում, որովհետև ուրիշ ոչ մի կերպ հնարավոր չի արդարացում գտնել ամռան վերջանալու համար...
Հիշում եմ՝ միջին դասարաններում էի, թախտին փորի վրա պառկած Սարոյանի «Ժամում վաթսուն մղոնն» էի կարդում։ Լավ հիշում եմ իմ զգացողությունը. համարյա նույն բանն էի զգում, ինչ հիմա զգում եմ մանկությունս հիշելիս...
Սաուդյան արքայազնը, օգնություն խնդրելու նպատակով, կարծես, արդեն բոլորին զանգահարել է։ Նախորդ գրառմամբ նշել էինք, որ «ամենաթարմ» ռազմական դաշնակիցներ Թուրքիան և Պակիստանը հրաժարվել են: Քաղաքավարի կերպով հրաժարվել են նաև մյուսները, և միայն բրիտանացիներն են խոստացել մտածել այդ մասին։ Թեև նրանց մոտ, կարծես, «Ֆոլկլենդյան հակամարտություն 2»-ն է ուրվագծվում, այնպես որ, Եմենի և սաուդցիների համար դժվար թե բրիտանացիները ժամանակ գտնեն...