Ժայռին քար նետողները միշտ էլ կործանվել են իրենց իսկ նետած քարի բեկորներից

14 փետրվարի, 2026 թվական։

Օրացույցում սա ընդամենն ամսաթիվ է, բայց հայոց պատմության մեջ կմնա որպես սրբապղծության և ուրացման օր ու տարեթիվ։

Այն, ինչ կատարվեց այսօր, սոսկ քաղաքականություն չէ։

Քաղաքականությունը ենթադրում է շահեր, դիրքորոշումներ, պայքար։

Անիրական Հայաստանում կատարվածը պետականորեն կազմակերպված հանցագործություն է, արմատների ուրացում։

Հայաստանի թրքահպատակ վարչախմբի ուղիղ հրահանգով՝ քրեական հետապնդում է սկսվել Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսի նկատմամբ, և արգելվել է նրա ելքը երկրից։

Երկու օր շարունակ «Կաթողիկոսությունը չհանելու» մասին էժանագին թամաշան ընդամենը տեղեկատվական ծուխ էր՝ քողարկելու այսօրվա ստորությունը. շղթայել Ամենայն Հայոց Հայրապետին սեփական հայրենիքում և մեկուսացնել Հայ Եկեղեցին աշխարհից։

Սա պատմական խայտառակություն է, որը չեն ներելու ո՛չ անցյալը, ո՛չ ապագան։

Չի ներելու անցյալը, որովհետև սա դավաճանություն է մեր նախնիների, սուրբ հայրապետների և այն բոլոր սերունդների հանդեպ, ովքեր արյամբ ու աղոթքով պահել են Մայր Աթոռը։

Չի ներելու ապագան, որովհետև այսօրվա ստորությունը զրկում է գալիք սերունդներին իրենց հոգևոր ժառանգությունից և ամուր հենարանից։

Չի ներելու և Բարձրյալը։

Վերջին խոսքը միշտ էլ Նրանն է։

Տիրոջ դատաստանից դեռ ոչ ոք չի խուսափել։

Լռում են միայն մտավորականները։

Եվ այդ խլացնող լռությունն այսօր դարձել է հանցակցություն։

Եթե այս սրբապղծությունից հետո էլ նրանց բերանները փակ են, իսկ գրիչները՝ ամլացած, ապա...

․․․ապա դուք այլևս չկաք, հայոց մտավորականներ։ Դուք վերածվել եք սուտը, ուրացումն ու դավաճանությունը սպասարկող անձնակազմի, որի հայացքը դեռևս գամված է «տիրոջ» արյունաթաթախ ու գող ձեռքերին՝ «մի կտոր հարմարավետություն» մուրալու սպասումով։

Երբ շղթայում են ազգի Հոգևոր Հորը, իսկ դուք լռում եք՝ ձեր բոլոր գիտական կոչումներն ու գրական դափնիները վերածվում են կեղտոտ փոշու։

Կա՛մ խոսեք՝ հիմա, կա՛մ հավերժ ջնջեք ձեր անունները հայ ազգի ու նրա մշակույթի տարեգրությունից։

Հա՛յ մարդ,

Այսօր քեզնից խլում են վերջին սրբությունը, որը քեզ պահել է որպես Տեսակ։

Սա պայքար չէ անձերի համար, սա քո Բնագրի ոչնչացումն է։

Եթե դու այսօր թույլ տաս, որ քո Եկեղեցու Գահակալին քննչականի միջանցքներով տանեն՝ «թրքահպատակության» դասեր տալու, ուրեմն դու արժանի չես ո՛չ հայրենիքին, ո՛չ հայի ինքնությանը։

Սա վերջին սահմանն է։

Ժայռին քար նետողները միշտ էլ կործանվել են իրենց իսկ նետած քարի բեկորներից։

2026 թվականի փետրվարի 14-ը պետք է դառնա ոչ թե մեր ամոթի, այլ մեր ՎԵՐՋՆԱԿԱՆ ԶԱՐԹՈՆՔԻ օրը։ Ժայռը չի սասանվելու, բայց փոշին պետք է մաքրվի մեր կյանքից՝ անվերադարձ։

Փիրուզա ՄԵԼԻՔՍԵԹՅԱՆ

Հեղինակի նյութեր

• Պետությունը եկեղեցի չէ, իսկ կեղծիքը՝ հոգևոր առաքելություն
• ՈՒթամյա քաղաքական փոշին ընդդեմ 1725-ամյա Բնագրի
• «Պոլիշինելի գաղտնիքի» հակառակ կողմը. 8
• «Հավես» գաղթի սյուրռեալիզմը
• «Պոլիշինելի գաղտնիքի» հակառակ կողմը. 7
• «Պոլիշինելի գաղտնիքի» հակառակ կողմը. 6
• Քաղաքական «կույր աղիքների» թշվառության 50 «երանգները»
• «Պոլիշինելի գաղտնիքի» հակառակ կողմը. 5
• Երկիր, որտեղ աբսուրդը այլևս գրական ժանր չէ, այլ պետական կառավարման մոդել
• «Շոկ-շոու՞», թե՞ վարչախմբի հոգեհանգստի ռեքվիեմ
• «Պոլիշինելի գաղտնիքի» հակառակ կողմը. 4
• «Թմրանյութ», որ կսինթեզի հիասթափված և անտարբեր հասարակություն
• «Պոլիշինելի գաղտնիքի» հակառակ կողմը. 3
• «Պոլիշինելի գաղտնիքի» հակառակ կողմը. 2
• «Պոլիշինելի գաղտնիքի» հակառակ կողմը
• Մարդուկ-ջարդուկը
• Գավառական վոդևիլ՝ հանդիսության ֆեյք ռեժիսորով
• «Այս, համենայն դեպս, Աստծո արարածը, որը մարդ լինելու հնարավորությունը վաղուց մսխել է, սատկելու է»
• Գոմի կորնթացի Նապոլեոնը
• «Հյուսիսից եկած մրրիկից հետո, անոր ոտները, ձեռները ջարդ ու բուրդ կ’ըլլան»

Մեկնաբանություններ