Սուպերնախարարների կառավարություն

Ես չգիտեմ՝ քաղաքական ինչ դիմագծով կամ տնտեսական ինչպիսի ցուցանիշներով Հովիկ Աբրահամյանի կառավարությունը կմնա պատմության մեջ: Թերևս առանձնապես հիշատակելի բան չլինի, որ ասոցացվի այս կառավարության հետ: Բայց մի հարցում այս կառավարությունը նախորդներից տարբերվում է. նրանում սուպերնախարարների պակաս չի զգացվում: Երեկ Արմեն Երիցյանը նշանակվեց արտակարգ իրավիճակների ու տարածքային կառավարման նախարար՝ համալրելով կառավարության սուպերնախարարների շարքը: Երիցյանը համարվում է նախագահ Սերժ Սարգսյանին հավատարիմ կադր ու բոլոր կարգավիճակներում հավատարիմ է եղել նրա քաղաքականությանը: Նույնիսկ տարիներ առաջ նա «գործուղվեց» ՕԵԿ՝ բացառապես նախագահի հանձնարարությամբ ու գիտությամբ, ու այդ կուսակցությունից դուրս եկավ նրա` կոալիցիայից հեռանալուց հետո: Երիցյանին հետ չպահեց նույնիսկ այն հանգամանքը, որ նա տարիներ շարունակ եղել է ՕԵԿ նախագահ Արթուր Բաղդասարյանի ընկերը: Երիցյանի նշանակումից օրեր առաջ կառավարությունում հայտնվել է նոր սուպերնախարար՝ Վաչե Գաբրիելյանը, ով միջազգային տնտեսական ինտեգրման ու բարեփոխումների նախարար է, համատեղության կարգով՝ փոխվարչապետ: Այս նշանակումն ընդհանրապես վարչապետ Հովիկ Աբրահամյանի կառավարության քաղաքականության ֆիասկոյի հրապարակային ամրագրումն էր, որովհետև Գաբրիելյանը համարվում է նախկին վարչապետ Տիգրան Սարգսյանի մերձավոր շրջապատի ներկայացուցիչ: Աբրահամյանի կառավարության ձևավորման հենց առաջին օրից՝ «այլընտրանքային վարչապետի»՝ հարկային ու մաքսային լիազորություններով օժտված ֆինանսների նախարարի պաշտոնը զբաղեցրել է Գագիկ Խաչատրյանը, ով, ըստ հավաստի աղբյուրների, լարված հարաբերությունների մեջ է գործող վարչապետի հետ և ուղղակի հաշվետու է հանրապետության նախագահին: Էլ չենք խոսում ուժային բլոկի պատասխանատուների՝ պաշտպանության նախարարի, ԱԱԾ տնօրենի ու ոստիկանապետի մասին, ովքեր նույնիսկ սահմանադրության ուժով ենթակա են հանրապետության նախագահին: Ավելին, մամուլում ամիսներ առաջ տեղեկություն հայտնվեց, որ վարչապետության արշալույսին Աբրահամյանն անհաջող փորձ է արել՝ Վլադիմիր Գասպարյանին պաշտոնից ազատելու ուղղությամբ: Այնքան էլ հստակ չէ՝ կառավարության գործունեության որ ուղղության հարցում է վարչապետը լիակատար ազատ, սակայն նա պատասխանատվություն է կրում ամբողջ կաբինետի գործունեության համար: Աբրահամյանի վարչապետությունը մի տեսակ ինքնանպատակության է վերածվում, թեև Հայաստանում դա օրիգինալ երևույթ չէ, որովհետև վարչապետները հաճախ են հայտնվել «քավության նոխազի» դերում:

Սուրեն ՍՈՒՐԵՆՅԱՆՑ

Հեղինակի նյութեր

• Գոբլը բացահայտում է Վենսի այցի ռազմավարական ենթատեքստը
• Լույսի առկայծում՝ մեծ խավարում
• Փակված հակամարտությո՞ւն, թե՞ փակված դիվանագիտություն
• Բաքվի նվերը՝ Փաշինյանին
• Քաղաքական սուտը՝ որպես պետական քաղաքականություն
• Պատերազմ Եկեղեցու դեմ. իշխանության ինստիտուցիոնալ հարձակումը
• Վաշինգտոն-Բաքու առանցքը և Երևանի սահմանափակ մանևրները
• Հայաստանը՝ Թրամփի «Խաղաղության խորհրդում». հնարավորություններ և ռիսկեր
• Քծնանքի դիվանագիտություն
• Խաղաղության մրցանակ՝ Արցախի հաշվին
• Ո՞վ է ղեկավարում Եկեղեցին. Փաշինյանի նոր ապօրինությունը
• Ֆիդանի աջակցությունը Փաշինյանին
• Ֆիդանի աջակցությունը Փաշինյանին
• Եկեղեցու դեմ իշխանության ճնշման նոր փուլը
• Սահմանադրությունից դուրս իշխանություն
• Ֆիդանի կարևոր բացահայտումները
• Նարե՜կ, խնդրում եմ՝ դադարեցրու հացադուլը
• Ալիևի «ռեալպոլիտիկն» ընդդեմ Փաշինյանի «իրավական» կարգավորման
• Աշխարհիկ պետության վախճանը. Փաշինյանի «պետական» աղանդը
• Վենեսուելայից մինչև Իրան․ կեղծ զուգահեռ

Մեկնաբանություններ