Նոր կարդացի, որ Ամիրյան փողոցը դառնալու ա Պապ թագավորի փողոց։
Բան չունեմ ասելու՝ լրիվ հասկանալի ա։ Բայց իմ դպրոցը հենց Ամիրյանում էր, ու ոչ մի կերպ չեմ պատկերացնում, թե ոնց եմ ասելու, որ սովորել եմ Պապ թագավորի փողոցում։ Ինչ-որ՝ չի ստացվում։
Հետո էլ... Ճիշտն ասած՝ մենք շատ ենք սիրում արքայական, պատմական, աստվածաշնչյան անունները՝ արքայախեղդ ենք անում մեր փողոցները, շենքերը, ձեռնարկությունները, խանութները։ Էդ մոլուցքը ոչնչով չի զիջում սովետական տարիներին հեղափոխականների անուններով անվանելու մոլուցքին։ Ա՛յ մարդ, ինչի՞ չլինի, ասենք՝ արևի փողոց, եղրևանու փողոց, ծիրանի փողոց, թթենիների փողոց, գինու փողոց, վերջիվերջո՝ խաղաղության փողոց, ընտանեկան փողոց, սիրո փողոց։ Ի՞նչ ա՝ դրանից Երևանն ավելի անլու՞րջ կդառնա։
Հենրիկ Պիպոյան