Ժամանակների հոսքը

Ժամանակավրեպ մի երգ էր երկնից,

անհասցե մի սեր` մտոք բորբոքված,

և չէին էանում մարդկանցով հատած

ժամանակների անդադար հոսքում։

...Տրուբադուրների Ավետյաց Երկիր,

քո տարագիրին ընդունիր պատշաճ,

արդ Ժամանակիդ անծիրն անհառաչ

սրտումս ամփոփ եկել եմ խոսքով.

ահով անսփոփ վերջի՞ն լինելու`

խենթ համառությամբ հունդերն եմ ցրել,

թեև երբեմն ընկել եմ, ծռվե՜լ...

սակայն միշտ եղա պարզ ու անսքող։

Օ՜, անմահների հի՛մն էր շուրթերիս.

թեկուզ պարտությամբ` հա՛ր հաղթանակած,

ես` սերմնացանդ Հույսի անկասկած

ու սո՜սկ զինվորը քո նվիրումի։

Աշոտ ՄԻՐԶՈՅԱՆ

Մեկնաբանություններ