ԱԳ նախարար Զոհրաբ Մնացականյանը երեկվանից պաշտոնական այցով Մոսկվայում է: Այցը ծրագրված էր վաղուց, բայց՝ պատերազմը փոխել է օրակարգը: Հիմա օրակարգում պատերազմը կանգնեցնելն է:

ՀՀ ԿԳՄՍ նա­խա­րար Ա­րա­յիկ Հա­րու­թյու­նյա­նը նա­մա­կով դի­մել էր ՅՈՒ­ՆԵՍ­ԿՕ-ի գլ­խա­վոր տնօ­րե­նին՝ ներ­կա­յաց­նե­լով Շու­շիի Սուրբ Ա­մե­նափր­կիչ Ղա­զան­չե­ցոց վան­քի հրե­տա­կոծ­ման փաս­տե­րը, անդ­րա­դար­ձել էր նաև հայ­կա­կան քա­ղա­քակր­թա­կան ա­ռանց­քա­յին ա­րեալ­նե­րից Նա­խի­ջա­նում հայ­կա­կան մշա­կու­թա­յին ժա­ռան­գու­թյան բնաջ­նջ­մա­նը:

Երևա­նի տար­բեր հատ­ված­նե­րում՝ Մա­տե­նա­դա­րա­նի‚ մետ­րո­յի «Հան­րա­պե­տու­թյան հրա­պա­րակ» կա­յա­րա­նի մոտ‚ այլ վայ­րե­րում‚ ինչ­պես նաև մար­զե­րում ստեղծ­վել են շուր­ջօ­րյա հեր­թա­պա­հու­թյան կե­տեր‚ որ­տեղ ե­րի­տա­սարդ­նե­րը հա­վա­քում են անհ­րա­ժեշտ սնունդ‚ ի­րեր և ու­ղար­կում ա­ռաջ­նա­գիծ։

Մեր բա­նա­կը եր­բեք ա­վե­լի ա­մուր, հզոր, այս պա­հի հա­մար ա­վե­լի մար­տու­նակ չի ե­ղել իր հա­վա­քա­կա­նու­թյան մեջ։ Ե­թե թշ­նա­մին վեր­սկ­սի պա­տե­րազ­մը, մենք, ան­կաս­կած, պա­տե­րազ­մը կա­վար­տենք ա­վե­լի հե­ռու տա­րածք­նե­րում (թշ­նա­մու)։

Ռազ­մա­կան դրու­թյու­նով պայ­մա­նա­վոր­ված նա­խօ­րեին խոր­հր­դա­րա­նը ԶԼՄ-նե­րին առ­նչ­վող ո­րո­շա­կի սահ­մա­նա­փա­կում­ներ են­թադ­րող նա­խա­գիծ ըն­դու­նեց։ Ըստ այդմ, պե­տա­կան, տե­ղա­կան ինք­նա­կա­ռա­վար­ման մար­մին­նե­րի և պաշ­տո­նա­տար ան­ձանց ե­լույթ­նե­րը, հրա­պա­րա­կում­նե­րը քն­նա­դա­տող, հեր­քող, դրանց ար­դյու­նա­վե­տու­թյու­նը կաս­կա­ծի տակ դնող կամ որևէ այլ կերպ ար­ժեզր­կող հա­ղոր­դում­նե­րի հրա­պա­րա­կումն ար­գել­վում է։

Թուր­քի հինն ու նո­րը չի լի­նում: 100 տա­րի անց էլ նա նույն վայ­րագն ու բո­րե­նին է: Ո՛չ «քա­ղա­քա­կիրթ» Եվ­րո­պա­յի, ո՛չ էլ հա­մայն մարդ­կու­թյան կոչն ու հոր­դորն ա­րյան ծա­րա­վի ե­նի­չե­րիին չի փո­խե­լու:

«Ի­րա­տե­սի» զրու­ցա­կիցն է ռազ­մա­կան փոր­ձա­գետ ՎԻ­ՏԱ­ԼԻ ՄԱՆ­ԳԱ­ՍԱ­ՐՅԱ­ՆԸ։

Մենք շատ ենք գրում. և՛ պան­թուր­քիզ­մի մա­սին՝ իր նոր դեմ­քով, և՛ Ար­ցա­խի դեմ 2020 թ. աշ­նա­նա­յին պա­տե­րազ­մի մա­սին։ Բայց հոկ­տեմ­բե­րի 8-ը բա­վա­կա­նա­չափ ա­նակն­կալ­ներ մա­տու­ցեց։ 

Ա­ռա­վո­տյան զար­թու­ցի­չի փո­խա­րեն ար­կը խո­սեց: Ե­կել էր մեր հետևից, բայց չէինք գնում: Մեկ րո­պե հե­տո ար­դեն դր­սում էի ա­պաս­տան փնտ­րում: Հե­ռուն ծածկ­վել էր մուգ ծխով, էլ տան վա­րա­գույր­նե­րը ոչն­չի պետք չէին: Ա­պաս­տա­րան տա­նող ճա­նա­պար­հին շուր­թերս ա­ղո­թում էին մի նոր լույ­սի սպա­սու­մով: Լույսն ու­շա­նում է:

Հե­րոս­նե­րը չեն մա­հա­նում. ա­յո, դա այդ­պես է։ Ապ­րի­լյան պա­տե­րազ­մի հե­րոս, «Մար­տա­կան խաչ» 2-րդ աս­տի­ճա­նի շքան­շա­նա­կիր Ար­թուր Ա­ղա­սյա­նը դեռ 2016 թվա­կա­նին է իր սխ­րան­քով աչ­քի ըն­կել, ում ռազ­մա­վա­րա­կան գի­տե­լիք­նե­րը ծա­ռա­յե­ցին ի շահ մեր բա­նա­կի։