«Ինչքա՜ն պիտի չարչարվես, որ խաբեությունը ինքնախաբեություն դարձնես»

Մարդ առանց հանգստանալու արևի տակ տեղ է փնտրում, ի վերջո հանգստանում հողի տակ:

Մարդու ինքնախաբեությունն սկսվում է այն պահից, երբ նրան թվում է, թե խաբեց դիմացինին:

Մարդն իր ինքնարդարացման շապիկը նույնիսկ լողանալիս չի հանում:

Ինքնախաբեությամբ առաջնորդվողը միշտ վերև է իջնում:

Այնուամենայնիվ կա մեկը, որն ինձ շատ է սիրում, մտածում իմ մասին, գնահատում իմ արածը: Դա ես եմ:

Հիշի՛ր. առողջ եսասիրությունը ծնում է հիվանդագին ինքնասիրություն:

Ինչքա՜ն պիտի չարչարվես, որ խաբեությունը ինքնախաբեություն դարձնես:

Վաչագան Ա. ՍԱՐԳՍՅԱՆ (ՎԱՍ)

Մեկնաբանություններ