«Պապերի շնչով էր ապրում, նորոգվում նրանց ձայներից... հազար շիվի էր արևին տվել», ու մնացել հին ու նոր Հայաստանի, իր ժողովրդի ցավ ու տառապանքի, հավատի ու երկնումի հետ: Կորցրած ու ներկա Հայրենիք որոնելով՝ հայրենիք է կերտել:

Նա ծնվեց մի օր, երբ աշխարհը կատակում էր, նա ծնվեց այնտեղ, ուր Աստված արդեն այցի էր եկել, և իրեն պարգևել ոչ միայն ավագ, այլև հանճարեղ եղբայր ունենալու երջանկություն և կյանք կոչվող բավիղում վստահ քայլելու զորություն...

Ավելի լավ չէ՞ր լինի, որ ինքը՝ Скачко-ն, Ստալինը, պավլովիչները, ռադեկները, զինովևները, միլլերները և նրանց հայ աշակերտները նույնպես ղեկավարվեին Լենինի պատվիրաններով ու սկզբունքներով, թե ռևոլյուցիոն ֆրազը չէ կարևոր, այլ կատարած կոնկրետ գործը, թե ֆրազների հետևում պիտի տեսնել, թե ինչ կոնկրետ գործ է կատարվում և ըստ այնմ դատել մարդկանց, քաղաքական պարտիաների և կառավարությունների մասին, թե պատերազմը նախորդ տարիներին վարած քաղաքականության շարունակությունն է՝ ռազմական միջոցներով և այլն:

Մեր ժողովուրդը տարբեր երկրներում ունեցել է մի քանի հայաքաղաքներ` արմենոպոլիսներ, այսինքն՝ բնակավայրեր, որոնք հիմնել են հայերը և որոնք եղել են զուտ հայաբնակ:

Նրա հետ հարցազրույցը նախատեսել էի անել մահվանից մոտ քսան օր առաջ: Իմ հարցազրույցների աչալուրջ ընթերցողն էր ու միշտ պատրաստակամ՝ պատասխանելու «Իրատեսի» հարցերին: Սակայն բնությունն իր օրենքներն ունի, ու երբեմն դրանք շատ են դաժան:

Շատ քիչ աշակերտների ծնողների կարող ես այսօր հանդիպել, ովքեր չեն դժգոհում դպրոցական դասագրքերի որակից: Հիմնական պատճառն այն է, որ դրանք մատչելի չեն, խրթին են ու բարդ:

Հարգելի ընթերցողներ: Պարբերաբար ձեր ուշադրությանն ենք ներկայացնում գրող, հրապարակախոս, «9-րդ հրաշալիք» շաբաթաթերթի գլխավոր խմբագիր ՎԱՉԱԳԱՆ Ա. ՍԱՐԳՍՅԱՆԻ (ՎԱՍ) ասույթներից:

Ահարոնի հետ ծանոթացել էի 1988-ին դատախազության աշխատողների վերապատրաստման կուրսերում, սումգայիթյան դեպքերից մի քանի ամիս հետո: Մի քանի օրվա ծանոթներ էինք, որ մի դեպք մեզ դարձրեց հնամենի բարեկամներ:

Էգոիզմը (egoisme - եսասիրություն, սեփական շահի գերադասումը ուրիշների ու հասարակության շահերի նկատմամբ, չափազանցված պատկերացումներ սեփական անձի ու սեփական արժանիքների նկատմամբ) անբուժելի մարդկային հիվանդություն է, որը, ելնելով ստեղծված պայմաններից, կարող է միայն շրջապատից ժամանակավորապես թաքցվել, բայց այն անվերջ մնալու է մարդկանց ու նրանց գեների մեջ, փոխանցվելու է հաջորդ սերունդներին: