Երբ եկանք Կարինեին ուզելու, սովորույթի համաձայն առաջինը հերս պիտի խոսք բացեր։ Էն էլ խեղճ մարդը Գյուղացի Համբոյի նման եկել քաղաք, կարկամել, երկու բառ չէր կարում արտաբերեր, որ սրտի ուզածը գլուխ բերեր։ Ադաթին հարիր, մերս չէր ուզում մարդու առաջն ընկներ։ Մերս` «հը՞, Ռուբեն, հը՞»... Հերս լռվել, քողը երեսին ամաչկոտ հարսի պես նատել, ու թե խոսում էլ էր` խոսքը շլով թփով էր տալիս, ասես իրեն էին եկել ուզելու, ինքը չէր ուզելու, ոչ մի կերպ բուն ասելիքին չէր մոտենում։ Անիկ մերս, որ տեսել էր` էլ հնար չկա, ռույլը ձեռն էր առել, ասել. - Քյասա եկել ենք ձեր աղջկան ուզելու` հան հա ա, չեն հա ա...

Սա վաղու՜ց արդեն պետություն չէ՝ սա մի հսկա կրկեսի արենա է:

Ես ճանաչում եմ արվեստագետների, մանկավարժների, դասախոսների, գիտնականների, որոնք «Opel» են քշում, և որոնց Ավինյանի հայրը «համբալ» է անվանել: Օր չկա, որ սրանց և իրենց տեսակի իրական դեմքը չբացահայտվի...

Ադրբեջանական ինքնաթիռը, ըստ որոշ փորձագետների, ամենայն հավանականությամբ, ռուսական հակաօդային պաշտպանական համակարգի կողմից է սխալմամբ խոցվել:

Մեզ երկու բան է դեռ փրկում։ 1.Խեղկատակին ոչ ոք լուրջ չի վերաբերվում։ Եթե լուրջ վերաբերվեին, ապա այնպես կպատժեին, որ կերազենք անգամ Սիրիա լինել։ Հայ ժողովրդին և Թյուրիմացությանը միմյանցից տարանջատում են, համարելով, որ Թյուրիմացության իշխանությունը հավերժ չէ...

Երբ ընտանիքի անդամը պաշտոնատար անձ է, մյուս անդամները, որպես կանոն, հրաժարվում են հրապարակային գնահատականներ տալ, այն էլ այն դեպքում, երբ հարցը վերաբերում է անմիջապես իրենց ընտանիքի անդամի լիազորության որոշումներին...

Նույնիսկ միջին օղակի մենեջեր աշխատանքի ընրունելուց պահանջում ենք առնվազն բարձրագույն կրթություն ու աշխատանքային փորձ։ Էմիրաթներում նաև պահանջում էինք հոգեկան առողջության սերտիֆիկատ, կրիմինալ սերտիֆիկատ (Certificate of Good Conduct), թմրամիջոցների թեստ ու ընդհանուր առողջության թեստ՝ վերջինը վիզայի համար։

Գիտեի, որ ողջ կյանքը նվիրել էր դավադրությունների ակունքների բացահայտման տեսություններին: Ամեն նոր բացահայտումից սահմռկում էր, մաշվում ու գրեթե դարձել էր ուրվական...

«Շատերը ժողովուրդն ու ամբոխը խառնում են իրար հետ,- գրում է Հովհաննես Թումանյանը, այնուհետև՝ շարունակում:- Սրանք իրար հակառակ բաներ են։ Ժողովուրդն իմաստուն է, ամբոխը՝ հիմար։ Ժողովուրդը ծանր է, ամբոխը՝ թեթև։ Ժողովուրդը մեծահոգի ու բարի է, ամբոխը՝ դյուրագրգիռ, վտանգավոր, չար։ Ժողովուրդն աշխատանք է սիրում, ամբոխը՝ թալան։ Ժողովուրդը խաղաղասեր է, ամբոխը՝ կռվարար։ Եվ ամբոխամիտ ու ամբոխավար մարդիկ երբեմն ամբոխի գլուխն անցնելով, որ մի շատ հեշտ բան է, տիրում են ժողովրդին ու նրան գցում զանազան կրակների ու կռիվների մեջ, որ նա չի էլ երազել։ Սովորաբար, կառավարություններից շատերին ամբոխն է պետք, բանաստեղծին՝ ժողովուրդը»։

Առ այսօր մարդկությունը, ֆինանսատնտեսական ու ռեսուրսային բազայի հիման վրա, առաջնորդվել է ռազմաքաղաքական դոմինանտության սկզբունքով ու ձգտումով, որն իր էությամբ մաքուր ուժային մոտեցում է գոյության պայքարին։