Հայի տեսակը գնահատելու փորձեր անելիս սեփական ժողովրդի նկատմամբ հոգում անձնական բնույթի մաղձ ունենալը շատ վատ խորհրդատու կարող է լինել։

Իսկ ես սովորել եմ ցրտին դրսում քնել, սովորել եմ սոված քնել. կուչ եմ գալիս, գրկում եմ հետևի թաթերս, դունչս դնում եմ դրանց վրա ու աչքերս փակում։ Եթե մի քիչ անշարժ մնամ, տաքանում եմ, շատ չէ, բայց արդեն կարելի ա քնել։ Բայց երբ գիշերը շատ ցուրտ ա լինում, ու ես շատ սոված եմ լինում, ինչ էլ անեմ, չեմ տաքանում։ Մի տեսակ, սկսում եմ թմրել։ Թմրած ոտքերով էնքան եմ թափառում, մինչև մի բաց դուռ եմ գտնում, մտնում եմ ներս, ու ցուրտը մի քիչ պակասում ա, էլի կծկվում եմ ու քնում, եթե մարդիկ կամ ուրիշ շները չեն քշում։

Սարդարապատի ճակատամարտի պատմական նշանակությունն այն էր, որ Մեծ Եղեռնի մղձավանջից հետո մեր ժողովրդի գոյատևմանը սպառնացող վտանգը հաղթահարվեց, բայց չվերացավ:

Մի նենգ ճահիճ կարծեցնում էր ինքն իրեն լիճ. -Մարդկանց հույսն եմ, կյանքի լույսն եմ...

Ռուբեն ջան, համոզված չեմ, որ այս նամակը քեզ կհասնի, ու նույնիսկ չգիտեմ, թե երբ մեզ բախտ կվիճակվի նորից հանդիպել: Երբ դու մեկնեցիր Արցախ, և քո վրա վերցրեցիր այն ոտքի կանգնեցնելու ծանր բեռը, դեռևս հայտնի չէր մեզ, որ Արցախը դավաճանված ու լքված է: Այն պահին դեռ հույս կար, ու դու քո մեծ սրտով կառչեցիր այդ հույսից, և փորձեցիր այն իրականություն դարձնել:

Չարից մի՛ վախեցեք, որովհետև Ես հաղթել եմ նրան: Չարը վնասում է միայն նրանց, ովքեր իրենց չեն դնում Իմ պաշտպանության տակ:

Բարերար եւ բազումողո՛րմ Աստուած, Քո անմոռաց գիտութեամբդ եւ անբաւ մարդասիրութեամբդ յիշեա՛ զամենայն հաւատացեալս ի Քեզ եւ ողորմեա՛ ամենեցուն: Օգնեա՛ եւ փրկեա՛ յիւրաքանչիւր վտանգից եւ ի փորձութեանց:

ՈՒրեմն, Ինեկոբանկի Շենգավիթի մասնաճյուղում, բանկային գործարքի ընթացքում, աշխատակիցն ասում է, որ ԱՄՆ 100 դոլարանոց թղթադրամը թերություն ունի և հաճախորդին առաջարկում է այն հանձնել արժեքից 2% պակաս գնով: Հաճախորդը խնդրում է ցույց տալ թղթադրամի թերությունը: Ի պատասխան, Ինեկոբանկի աշխատակիցն ասում է, որ թերությունը հաճախորդի համար տեսանելի չէ, այն տեսանելի է միայն իր համար: Հաճախորդի այն դիտարկմանը, թե արդյոք թղթադրամի թերությունը տեսանելի է Աստծուն, բանկի աշխատակիցը դրական է պատասխանում և ավելացնում է, որ թերությունը տեսանելի է բացառապես իրեն և Աստծուն:

Բավական է ինչքան ծամեցիք «Կոմերսանտ» պարբերականի «2020 թ. նոյեմբերի 11-ի համարով ձեր բերանը գցված «Զանգեզուրի միջանցք» ծամոնը:

Հասկացա վերջապես, որ մեր օրերում ևս այս ստահակ գերագույնի գոյությունը և գործունեությունը մեզ համար նույն Հուդայի համբույրն է։ Ախր ինչու՞ ենք ազգովի խփնվել դրա վրա։ Գրողը տանի։ Համ գիտենք, որ Հուդա է, բայց համբույրն առնում ենք և մատնվում խաչելության։