Փաստ է, որ թե՛ հասարակության, և թե՛ իշխանական շրջանակներում քաոս է ու իրարանցում:
Բարդակի, «վալակիտայի» ու ավելորդ խառնաշփոթի մասին՝ էլ չեմ խոսում:
Իտալական «Լա Ռեպուբլիկային» տրված հարցազրույցում Փաշինյանը «փայլեց»:
Վարչապետ կոչվածը ոչ միայն վիժվածք է, այլ նաև դեբիլ։ Բոլորը գիտեն, որ Երևանի ավագանու ընտրություններին հաջորդելու են հետընտրական բուռն գործողություններ։
Պետության ղեկավարին գնահատում են նրա վարած արտաքին քաղաքականության, ներքին քաղաքականության արդյունքներին նայելով, նրա ղեկավարած ժամկետով, ու թե ում է փոխանցում իշխանությունը։
Հայաստանն ունեցել է երեք ղեկավար՝ էս փորձանքին չհաշված։
Ձերբակալվել են Աշոտ Գևորգյանը և Միկա Բադալյանը։ Քննչական կոմիտեի հայտարարությունն ուղղակի մարդու ծիծաղն է բերում։ Պարզ չի՞, որ մշտապես իշխանության ուշադրության տակ գտնվող մարդիկ զենքեր չէին կրի։
Արժանապատվություն, բանական և բնական կամք ունեցող ժողովրդի մոտ կապիտուլյացիայից հետո գործող իշխանությունը կա՛մ հեռանում է, կա՛մ էլ՝ հեռացվում։
Ի դժբախտություն մեզ, դա տեղի չունեցավ ո՛չ Հայաստանում, ո՛չ էլ Արցախում։
ՈՒկրաինայի հարցով կայացած վերջին բանակցությունները վկայում են, որ Մոսկվան չի փոխել իր սկզբունքային դիրքորոշումը և չի գնա վերջնական խաղաղության, եթե չհամաձայնեցվեն եվրոպական անվտանգության հիմնարար խնդիրները։
Այստեղ գլխավոր հարցը ՆԱՏՕ-ի՝ 1997թ. ռազմական ներկայության վերադարձի մեջ է: Բանակցային գլխավոր ուղերձն այն է, որ Ռուսաստանը չի հրաժարվել 2021թ. ներկայացված պահանջներից և մտադիր չէ ռազմավարական նպատակները փոխարինել ժամանակավոր հրադադարով՝ հանուն ԱՄՆ դիվանագիտական հաղթանակի...