Բոլորն էլ, այդ թվում «միջազգային հանրություն» կոչված երկրների առաջնորդներն ու հասարակությունը շատ լավ գիտեն, թե հայի համար ինչ է նշանակում ադրբեջանական թեկուզ տասը վայրկյանանոց կալանքը, էլ ուր մնաց՝ տասնօրյա կալանքի ժամկետը։
Հայաստանում և Արցախում իշխանափոխությունը մեր երկրի, մեր երեխեքի ապագայի ու անվտանգության համար է:
Նկարում այսօր առավոտյան Քանաքեռում մեր երթին միացած երեխեքն են: Խաղահրապարակ էին ուզում ունենալ: Անպայման կունենան:
Երեք հայ երիտասարդների առևանգումը (որոշ աղբյուրներով՝ ռուսների կողմից են հանձնվել) ադրբեջանցի զինվորականների կողմից հաջորդում է շաբաթներ առաջ մեկ այլ հայի առևանգմանը Կարմիր Խաչի «ձեռքից»:
Առաջինը հանգիստ մարսեցին, հիմա էլ երկրորդ դրվագով ավելի սանձարձակ ու ավելի լկտի ձևով են հայերին տանում:
Հայաստանի երկու տարբեր՝ ներհանրային և ներիշխանական մակարդակներում, իրարից անկախ և զրո փոխկապակցմամբ, ընթանում է մեկ և նույնական՝ «եղունգ ունես՝ գլուխդ քորի» կամ «ով էշ՝ մենք փալան» պրոցեսը:
Բաքվից Ստեփանակերտ է ուղևորվել երկու մեծ բեռնատար՝ 40 տոննա բեռով: Ըստ ադրբեջանական աղբյուրների՝ հումանիտար օգնությունն ուղարկում է Կարմիր կիսալուսնի կազմակերպությունը, երևի, Կարմիր խաչի նման մի կառույց է: Հաղորդում են, որ հետո պատրաստ են նորից ուղարկել: Ա՜յ քեզ արևելյան խորամանկություն...
ՈՒկրաինայի հարցով կայացած վերջին բանակցությունները վկայում են, որ Մոսկվան չի փոխել իր սկզբունքային դիրքորոշումը և չի գնա վերջնական խաղաղության, եթե չհամաձայնեցվեն եվրոպական անվտանգության հիմնարար խնդիրները։
Այստեղ գլխավոր հարցը ՆԱՏՕ-ի՝ 1997թ. ռազմական ներկայության վերադարձի մեջ է: Բանակցային գլխավոր ուղերձն այն է, որ Ռուսաստանը չի հրաժարվել 2021թ. ներկայացված պահանջներից և մտադիր չէ ռազմավարական նպատակները փոխարինել ժամանակավոր հրադադարով՝ հանուն ԱՄՆ դիվանագիտական հաղթանակի...