Մեկ հայտնի մարդու տուն-թանգարան կամ գերեզման գնալով ու եզրափակիչ խորովածով է ավարտվում հայ աշակերտի էքսկուրսիան։ Այնինչ, հայրենաճանաչողությունը լրիվ այլ բան է։ Ասում ենք՝ զինվորը գնում է, որ հայրենիքը պաշտպանի։
Վերջապես լույս տեսավ գիրքս։
Սա նյութերի ժողովածու է՝ նվիրված հայ ժողովրդի մեծագույն բարերար Ալեքսանդր Մանթաշյանցի ծննդյան 180-ամյակին և ընդգրկում է նրա բացառապես եկեղեցաշեն, եկեղեցանպաստ գործունեությունը։
Միքայել Անդրեյի Ալավերդովը (Алавердов Михаил Андреевич) ծնվել է 1900 թվին, Շուշիում (Արցախ), առևտրականի ընտանիքում։ Սովորել է տեղի արական, ապա Անդիջանի (Ուզբեկստան) գիմնազիաներում։
Մեր իրականության մեջ արդի խնդիրներից է պարտք տալը և վերցնելը, հատկապես, երբ առնչվում ես բանկերին, տոկոսով գումար վերցնելուն, ավանդ դնելուն և նմանատիպ հարցերին:
Այն, ինչին նախապատրաստում են մեզ, ազգային կանիբալիզմ է, ներտեսակային գիշատչություն՝ զոհել Արցախը, որ մնացածը կուշտ ապրեն։ Սա հնարավոր է բացառապես մեկ դեպքում՝ պետական և ազգային անբովանդակության։
Եթե անտեսենք դետալները, էականը հետևյալն է՝ Մյունխենյան անվտանգության համաժողովում արդեն բացահայտ ցուցադրվեց, որ Արևմուտքը աներկբա վճռել է «ուրիշի (տվյալ դեպքում՝ հենց մեր) ձեռքով կրակից շագանակ հանել»:
Գիրքը ոչ թե սոսկ հուշագրություն է, այլ նաև գիտական հստակ արժեվորումն է հայ գրականության անցած և ներկա ճանապարհի, վայրիվերումների, ճահճացած պատկերացումների ու ընկալումների խեղդող ցանցից ազատվելու ճիգերի մասին։
Գրիգորի Խաչատուրովին կալանավորելու միջնորդությունը դատարանը մերժեց, բայց դա դեռ չի նշանակում, որ հետագա իրավական գործընթացը կգնա տրամաբանական և արդարացի հունով:
ՈՒկրաինայի հարցով կայացած վերջին բանակցությունները վկայում են, որ Մոսկվան չի փոխել իր սկզբունքային դիրքորոշումը և չի գնա վերջնական խաղաղության, եթե չհամաձայնեցվեն եվրոպական անվտանգության հիմնարար խնդիրները։
Այստեղ գլխավոր հարցը ՆԱՏՕ-ի՝ 1997թ. ռազմական ներկայության վերադարձի մեջ է: Բանակցային գլխավոր ուղերձն այն է, որ Ռուսաստանը չի հրաժարվել 2021թ. ներկայացված պահանջներից և մտադիր չէ ռազմավարական նպատակները փոխարինել ժամանակավոր հրադադարով՝ հանուն ԱՄՆ դիվանագիտական հաղթանակի...