Հետևելով վերջին օրերի լրահոսին՝ մի ավելորդ անգամ համոզվում եմ, որ մենք ոչ միայն չենք ապրում օրվա իշխանությունների կողմից խոստացված «խաղաղության դարաշրջանում», այլև գրեթե ամենօրյա ռեժիմով բանակում ունենալով մահվան ելքով դեպքեր, թևակոխել ենք առավել վտանգավոր ու անկանխատեսելի հետևանքներով հղի զարգացումների շրջան:
Եթե խիստ հակիրճ բնորոշելու լինենք Հայաստանի ազգային ամենափոքր փոքրամասնության՝ հայերի ընթացիկ վիճակը, ապա ամենից մոտիկը մեռած-չթաղածն է: Թե՛ ինքնապահպանման, թե՛ բարոյահոգեբանական, թե՛ քաղաքական, թե՛ մնացած բոլոր առումներով: Խոսքն անգամ պոետիկ-բառարանային Հայրենիքի ու դրանից կտոր-կտոր զրկվելու մասին էլ չէ, այլ՝ ամենապարզունակ կենսատարածքի ու այն կորցնելու:
Սուրբ Վկայությունների համաձայն, սրբուհի Մայր-Աստվածածնի թաղման երրորդ օրը՝ Հիսուս մարմնով Հարություն տվեց Իր եւ մեր սիրելի մորը եւ նրան վերցրեց Իր մոտ՝ Երկնքի թագավորություն:
Յուրաքանչուր հուսալքությունից, ապատիայից հետո հանրությունը միշտ շոկի մեջ է լինում, բայց հետո, երբ զարթնում է, առաջին հարցը, որ ինքն իրեն տալիս է, ասում է․ «Ես ի՞նչ կարող եմ անել», և փորձում է պատասխանատվություն վերցնել։
...Զատկի օրն առավոտյան ժողովուրդը բարձրացավ վանքերը: Հոգեհանգստից ու աղոթքից հետո ցրվեցին գերեզմանոցում, որպեսզի կրկին հավաքվեն ընկուզենիների տակ՝ զատիկն ուտելու:
Իրանի հոգևոր առաջնորդի խորհրդական Ալի Աքբար Վելայաթիի քննադատական խիստ տոնայնությամբ հոդվածը մեզանում շատ քննարկվեց։
Այդ քննարկումը, սակայն, ուներ մի կարևորագույն թերություն՝ երբ հոդվածի շեշտադրումներն ընդհանրապես չէին դիտարկվում Իրանի արտաքին քաղաքական փոփոխված ռազմավարության համատեքստում...