Արդյո՞ք ինքնագլուխ ու սիրահոժար են լքել իրենց բնակավայրերը. Գևորգ Դանիելյան

Ռուս֊ուկրաիանական պատերազմում ուկրաինացիների որոշ լոկալ առաջխաղացում այնքան է ոգևորել մեր որոշ հայրենի գործիչների ու իրենց համակիրներին, որ դա հապճեպ հարմար առիթ են դիտարկել հեռու գնացող «փաստեր արձանագրելու» համար։

Միմյանց «լայքելով», փաստում են, որ, ի տարբերություն խիզախ ուկրաինացիների, ինչի հաշվառմամբ էլ աշխարհն է նրանց աջակցում, արցախցիները պատերազմում և դրանից հետո դիմել են փախուստի՝ լքելով իրենց բնակավայրերը։ Հասկանալի է պարտությունը նաև Արցախի խաղաղ բնակիչների իբր համատարած փախուստներով բացատրելու այդ մարդկանց հեռահար նկրտումները, սակայն մերկապարանոց հայտարարությունների փոխարեն, փորձեք պատասխանել գոնե երկու պարզ հարցի՝ ա) Հադրութից, Շուշիից, Բերձորից, Աղավնոյից և հարյուրավոր այլ բնակավայրերից բնակիչներն արդյո՞ք ինքնագլուխ ու սիրահոժար են լքել իրենց բնակավայրերը, բ) նոյեմբերի 9-ի հայտարարությունից հետո սահմանները պահող կամավորները իրո՞ք իրենց կամքով են հետ քաշվել։

Մեծարեք ուկրաինացիներին ձեր սրտի ուզածի չափ, անտեսեք նաև իրենց առնվազն շնորհավորանքները 44-օրյա պատերազմի արդյունքներով և ոչ միայն, բայց գոնե զերծ մնացեք հայ մարդու արժանապատվությունը նսեմացնող ակնհայտ հորինված պատմություններ տարածելուց։ Եթե համաձայն չեք, խնդրեմ՝ իրական փաստեր հրապարակեք։

Հ.Գ. Այս օրերին բոլորովին այլ նպատակ հետապնդող ադրբեջանցիների տարածած նյութը վառ ապացույցն էր, թե ովքեր են փախչողները և ովքեր՝ մահապարտները:

Մեկնաբանություններ