Հետգրություն «Կյանքի բովից»-ին

Շատերիդ հենց վերջն է հետաքրքրում։

Չէի ուզում տրամադրություններդ գցեմ, բայց որ հարցնում եք` ասեմ։

Էն ժամանակ Լուսավորության մինիստրությունում էինք աշխատում։

Զառան տեսքով, շենշող կին էր, ընտիր երգում էր և հումորը նրա մեջ սահման չուներ։

Էս պարագայում էլ կատակում էր, առանց ետին մտքի։ Բայց իր ոչ մի շնորհից չօգտվեց։

Էդպես էլ չամուսնացավ։

Կյանքի ավարտին տառապում էր մտամոլորությամբ։

Իր մահկանացուն կնքեց ծերանոցում։

Օղորմի մեր քրոջը` ում մեջ կյանք էր անսպառ և թվում էր , թե անսպառ, սակայն, ի վերջո, դա էլ թաղվեց տխրության մեջ։

Իմ խորհուրդը. քանի ապրում եք` վերջի մասին մի՛ մտածեք...

Լևոն ՋԱՎԱԽՅԱՆ

Մեկնաբանություններ