Տոնում ենք, որ հաջորդ սերունդները պարտությունը հաղթանակ չհամարեն, որ չապրեն երկրի հակառակ կողմում

Երբ մենք տոնում էինք Եռատոնը, մեր կողքին ապրում էին մարդիկ, ովքեր դա տոն չէին համարում: Մենք իրենց չէինք նկատում, բայց իրենք կային:

Երբ մենք հպարտանում էինք մեր հաղթանակներով, մեր կողքին ապրում էին մարդիկ, ովքեր ոչ միայն չէին հպարտանում, այլև հաղթանակը հաղթանակ չէին համարում, դրանով հպարտանալն էլ հպարտություն չէին համարում: Մենք իրենց չէինք նկատում, բայց իրենք կային, իրենք ապրում էին երկրի հակառակ կողմում:

Հետո ստացվեց այնպես, որ իրենք քաղաքացուն հպարտ հռչակեցին և եկան իշխանության, բերեցին պարտություն և սկսեցին այդ քաղաքացուն համոզել, որ պետք է հպարտ լինի պարտության համար: Մենք ոչ միայն վերջապես նկատեցինք այդ մարդկանց, այլ ինքներս, անկախ մեր կամքից, հայտնվեցինք երկրի հակառակ կողմում:

Հիմա մենք ստիպված ենք մարդկանց բացատրել, որ պարտությունը հպարտանալու առիթ չէ, որ բոլորս միասին գտնվում ենք երկրի հակառակ կողմում:

Մենք այդ մարդկանց հպարտ չենք հռչակում: Շուտով պարզ կդառնա՝ այդ քաղաքացին ընտրելու է հպարտի կեղծ կարգավիճա՞կը, թե՞ վերադառնալու է իրականություն՝ առանց պատրանքների:

Մենք շարունակում ենք տոնել, բայց հպարտությունը չէ այն զգացումը, որն ապրում ենք: Տոնում ենք, որ չմոռանանք, որ մի փոքր տեղ թողնենք հաջորդ սերունդների համար, որ պարտությունը հաղթանակ չհամարեն, որ երկրի հակառակ կողմում չապրեն:

Շնորհավոր Եռատոն:

Արամ Աբաջյան

Մեկնաբանություններ