Արցախի գյուղերից մեկում է:
Այս մարդկանց զրկել ենք իրենց հայրենիքից, հողից, տնից, տեղից, իրենց հիշողություններից, իրենց երազներում շենում լինելու իրավունքից...
Փաշինյանն այս 5 տարի է՝ չի մոռացել, որ 44-օրյա պատերազմից հետո իր հրաժարականը պահանջողներից մեկն էլ եկեղեցին էր։ Եթե իր դեմ խոսող մյուս կառույցների և մարդկանց հաշիվները Փաշինյանը, ինչ-որ կերպ, փակեց, ապա եկեղեցուց չի հաջողվել մուռը հանել...
Հինգ հազար կյանք զոհած, պատերազմում պարտություն կրած, Արցախը թշնամուն հանձնած, Հայաստանի արևելյան սահմանամերձ շրջաններից զգալի տարածքներ զիջած և «Զանգեզուրյան միջանցք» անունով թուրքական երազանքին կյանք տված վարչապետը շուրջօրյա օրակարգով կուրծք է ծեծում, թե խաղաղություն է բերել...
Հովհանավանքում տեղի ունեցած «պատարագը» ամբողջապես դուրս է եկեղեցական սահմաններից․ այն վերածեցին քաղաքական բեմի։ Բայց ամենից ուշագրավը, բացի «պատարագից», նաև մասնակիցների պահվածքն էր...
Ապագայում լավագույն կյանք ունենալու մասին երազների իրականացումը պետք է սկսված լիներ այն ժամանակ, երբ լոկալ հաղթության արդյունքում ծովը թվում էր ծնկներից, բայց իրականում, եթե երկրի կառավարման գործին նաև խոր միտքը մասնակցեր, կտեսներ, որ, Արցախի հարցի ձգձգմանը զուգընթաց, ծովի մակարդակը բարձրանում էր, որն էլ մոտ ապագայում խեղդվելու բացահայտ նշան էր...