Շատ է զարմանալի ազգիս անտարբերությունը. Հռիփսիմե Հովհաննիսյան

Եկանք հասանք աշխարհի պոչին, երբ այն վերաձևման մեջ է, և մեծ տերությունների անմարդկային կռիվն է սա։ Այս ֆոնին` մերը հեծանիվն է, այն էլ՝ երեք ակներով։
Թռիչքային ներկա ընթացքի մեջ` խժդժությունների պարկում, մեր ազգային ասեղն ենք որոնում, որ ի՞նչ անենք։

Ամեն բան հասկանալի է՝ և՛ սցենարը, և՛ խաղացողների շախմատաքայլերը, և՛ համաշխարհային խելագարությունը։
Մենք այն որբն ենք, ում գլուխը շոյում են շատերը, բայց հացը ժլատների ձեռքում է, փականի տակ։
Պարզ է, հասկանալի երևույթների արագընթացությունը, որպես մի բաժակ ջրի տեսանելիություն, բայց շատ է զարմանալի ազգիս անտարբերությունը, երբեմնի ողջախոհության կորուստը, դիվանագիտական և հայրենանվեր մղումները, որոնք համարում եմ հայի գենի վերափոխման մետամորֆոզ, անսովոր պատվաստ։

Ինչպե՞ս կարելի է ներել պատերազմը տանուլ տված, երկրի դարպասները բաց թողած մեկին, ում զենքը մնում են ահաբեկչությունը, մատնագրությունը, ուժային կառույցները,
սպառնալիքը, թշնամուն բարեկամական ձեռք մեկնելու մղումը, նաև հայտարարվածը, որ պատերազմը կարող էր և չլինել, իսկ նոր զոհերի անունները ցուցակագրվում են։
Նա դեռ ներվում է «փրկչի» դերակատարության ձևախաղերով։ Կախարդվածության այս ինքնասպան մոգականությունը, նման անլուծելի գլուխկոտրուկը ինձ համար մնում է հարցերի հարցը, երբ համակիրներ նա դեռ ունի ու աներեր աթոռ։
Հազար անգամ պիտի կրկնեմ` այո՛, չեմ հասկանում։

Մեկնաբանություններ