Շնորհավոր տարեդարձ, առայսօր սավառնող զորավար-արծիվ Անդրանիկ. Ռոլանդ Շառոյան

Սովետական Հայաստանի յոթանասունականների վերջն էր: Մորաքրոջս տղան՝ Վրեժ Իսրայելյանի մեծ եղբայր Սասունը, ատամնատեխնիկ էր աշխատում Մասիսի շրջանում: Մեր քեռին, ըստ պայմանավորվածության, գնում է Սասունի մոտ՝ ատամնաբուժության:

Ներս մտնում, տեսնում է մեկը, բուժաթոռին կիսապառկած, սպասում է Սասունին, որ թմրած լնդի հիվանդ ատամի հետ «աշխատի»: Քեռին բարևում է և հարցնում. «Անունդ ի՞նչ է»: Սա պատասխանում է. «Փաշա»: Քեռին ասում է. «Ա՛յ տղա, անունդ ի՞նչ է»: Սա՝ թե. «Փաշա»: Քեռին ասում է. «Ա՜յ տղա՛, մեկ էլ եմ հարցնում՝ անունդ ի՞նչ է, թուրք ե՞ս, չես հասկանու՞մ»: Սա՝ թե. «Հա, հոպար, անունս էլ Փաշա է»:

ՈՒ մեր սասունցի հրաշք քեռին գոռում է. «Անասու՛ն, Փաշան մեկն է լինում՝ ԱՆԴՐԱՆԻԿ ՓԱՇԱ»...
ՈՒ էս մասիսցի թուրքը, բերանը լիքը արյունով, հայտնվում է բուժասենյակ մտած Սասունի ոտքերի տակ:

Այո՛, Զորավար, քո Անդրանիկ անունը պիտի հիշվի դարեդար:

Մեկնաբանություններ