Մնում է՝ երկրորդ փուլին դավաճան խաղավարը հեռանա

Չգիտեմ ինչու, սիրտս վկայում է, որ կարող ենք, մի կերպ մագլցելով, դուրս գալ այս ներքաշող անդունդից, թափ տալ փոշին մեր ուսերի, ձեռուոտի քերծվածքները համարել բնականոն, նստել ու շունչ քաշել, հետո նոր ճիշտ ճանապարհի մեկնարկ վերցնել։

Ներքին մի զգացողություն ասում է՝ սա վերջը չէ։ Մարզիկը անգամ, պարտությունից առաջ, իր մեջ ուժ է հավաքում, նայում է տիրոջ երկնքին, նորից դառնում է մրցունակ։

Չէ, սա վերջը չէ։

Մնում է՝ երկրորդ փուլին դավաճան խաղավարը հեռանա։

Հռիփսիմե Հովհաննիսյան

Մեկնաբանություններ