Մայիսի 8-ի առավոտն իմ հիշողության մեջ միշտ առանձնահատուկ է։ 34 տարի առաջ՝ 1992-ին, դպրոց էի գնում, երբ ռադիոյով հնչեց այն լուրը, որ ամբողջ կյանքում մնաց հիշողությանս մեջ. «Մերոնք մտան Շուշի»...
Այսօրվա մեր պետության ղեկավար կոչեցյալ բաշիբոզուկների որդեգրած օրակարգի միջով արդեն մեկ անգամ անցել է մեր ժողովուրդն անցյալ դարասկզբին՝ 1918-1920 թվականներին...
Պատերազմը, որ խորհրդային ժամանակներում անվանել են Հայրենական, ինձ համար մարդիկ էին, որոնց միջավայրում անցել է մանկությունս, իսկ հետո էլի երկար տարիներ...
Նայելով երկրների ցանկը, հիշեցի Բեռլինի Կոնգրեսը։
Այս բոլոր երկրները, ժամանակին լռում էին Հայոց ցեողասպանության ժամանակ, ոմանք, ինչպես Ֆրանսիան զենքերը հանձնելով թուրքին, օգնեցին Կիլիկիայի հայերի ցեղասպանությանը և հայաթափմանը...
Մեր խումբը նրան այդպես էլ չդիմեց «տիկինով» կամ «ֆղաուով» (գերմ.` Frau-տիկին)։ Թեև ակադեմիական միջավայրում ընդունված է դասախոսին դիմել «տիկին-պարոն»-ով, միեւնույնն է, մեզ ու, առհասարակ, իր բոլոր ուսանողների համար նա «ընկեր» էր. ընկեր` բառիս բուն իմաստով...
Մայիսի 8-ի առավոտն իմ հիշողության մեջ միշտ առանձնահատուկ է։ 34 տարի առաջ՝ 1992-ին, դպրոց էի գնում, երբ ռադիոյով հնչեց այն լուրը, որ ամբողջ կյանքում մնաց հիշողությանս մեջ. «Մերոնք մտան Շուշի»...
ՈՒզում եմ մի փոքրիկ պատմական վերլուծություն անել և փորձել հասկանալ, հիմա մեր փառապանծ հերոսները ովքե՞ր էին, խաղաղասեր մարդիկ, ազգի նվիրյալներ, թե՞ երկրի գլխին պատերազմ բերող կռվարարներ...
ԱՄՆ-ը, բնականաբար, չի հրաժարվել Իրանի դեմ ռազմական գործողությունների գաղափարից, սակայն դեռևս զերծ է մնում կրկին գործողություններ սկսելուց։ Ակնհայտ է, որ Իրանի դիմադրությունը, հակահարվածը անակնկալ էր թե՛ ԱՄՆ-ի համար, կամ գոնե ԱՄՆ նախագահի համար, թե՛ Իսրայելի համար...