Բեռնաձին է լոկ մնացել

Չարությունս արդեն չկա,

թե որ լիներ՝ սանձակտուր նժույգի պես

դուրս կվազեր չարքապաստան այս վանդակից,

ուր որ բախտն է նրան քշել՝ տարիների ժանգը ուսին,

կսլանար դեպի վերև, դեպ լեռները աստվածային,

ուր անձրևի կաթիլներից

ձյան ճերմակ փաթիլներ են հիմա ծնվում,

և անապակ ճառագայթը վերածվում է

լուսնացրոնք արահետի՝

կյանքով լեցուն հոգիների կրակ ու բոց խաղի համար:

Չարությունս հիմա չկա,

աղապակաս իր բարությամբ բեռնաձին է լոկ մնացել,

նա էլ վաղուց է մոռացել, հազար ափսոս,

ուր է տանում մաշվելու չափ ծանոթ դարձած

ամենօրյա կերի ճամփան:

17.01.24

Վահագն Մարտիրոսյան

Մեկնաբանություններ