Հին տուն

Տան տանիքը ես ծածկել եմ տաք բառերով,

առաստաղից ես կախել եմ մի գոյական,

պատուհանին ածականի խումբ եմ շարել,

շեմին՝ բայեր, իսկ այգու մեջ՝ մի թվական:

Ամեն գիշեր առաստաղից բառեր թափվեց,

հագուստներս բառ-հեղեղի նախշեր ունեն,

բառը հագած այգաբացը լուռ նվագեց,

իսկ այգու մեջ ճոխ շարվեցին տարբեր գույներ:

Ինչքան ասես ես դեռ կապրեմ բառերի մեջ,

նախշերի մեջ ես կորել եմ, ասես չկամ,

մի գոյական ասաց՝ ես էլ գույն եմ հագել,

ինձ ուղեկցեց զարմանալի մի թվական:

Հիմա ո՞վ է ապրում այսպես արքայաբար,

դռներից դուրս, դռներից ներս հեքիաթային,

ո՞վ է կրում այսքան գույներ ու շարական,

ո՞վ ունի տուն՝ այսքան նուրբ ու դրախտային:

Տան տանիքը ես ծածկել եմ տաք բառերով,

առաստաղից ես կախել եմ մի գոյական,

պատուհանին ածականի խումբ եմ շարել,

շեմին՝ բայեր, իսկ այգու մեջ՝ մի թվական:

Նորայր Գրիգորյան

Մեկնաբանություններ