Սովորական միտքը, ճիշտ կիրառելու դեպքում, կարող է ավելի մեծ ազդեցություն ունենալ, քան՝ քարոզները

Փոքրիկ ակնարկ այն մասին, թե ինչպես է միտքը դառնում զենք

Ակնհայտ է, որ «»քաղաքացու օրվա,, խորոված-փարթիից շատերն են հիասթափված մնացել, որովհետև պարզվեց, որ խորովածը ոչ թե ձրի է, այլ վաճառվում է, այն էլ՝ բավական թանկ գներով: Սակայն գրառումն այլ բանի մասին է:

Երբ այդ փարթիի նախօրեին բոլորը խոսում էին այն մասին, որ դիտավորյալ է այդ օրն ընտրվել, որ թիրախը Հայոց ցեղասպանության հիշատակի օրը ստվերելն է, որ քաղաքացուն դեգրադացնելու, արժեքազրկելու հերթական դրվագն է դա և այլն (ինչն, իհարկե, ճիշտ է) մի խելացի մարդ գնաց այլ ուղղությամբ: Լավ ճանաչելով սրանց և այն հասարակությանը, որը բանի տեղ չի դնելու բարոյախրատական ակնարկներն ու անպայման գնալու է խորոված ուտելու, այդ մարդը դաշտ նետեց մի միտք, ըստ որի, նախընտրական շրջանում մարդկանց փողոցում խորոված բաժանելն ի՞նչ է, եթե ոչ ընտրակաշառք: Դա արվեց ոչ բացահայտ, միտքը նետվեց դաշտ, որը վերցրեցին այլ խելացի մարդիկ, և կարճ ժամանակահատվածում, ի թիվս բարոյախրատական ճառերի, նաև սկսեց շրջանառվել խորովածը որպես ընտրակաշառք դիտարկելու թեզը:

Ցիլոյավորը խայծը կուլ տվեց, արդյունքում եղավ այն, որ բազմաթիվ քաղաքացիներ առան խորովածի հոտը, բայց չճաշակեցին այն: Ավելորդ է բացատրել, թե ինչ է նշանակում նման քաղաքացիների քթի տակ խորոված անելն ու նրանց սոված թողնելը: Եվ եթե այդ քաղաքացիները ցիլոյավորին պատրաստ էին ներել ամեն ինչ, ապա այդ դրվագը չեն ներելու:

Սա մի փոքրիկ օրինակ է, թե ինչպես սովորական միտքը, ճիշտ կիրառելու դեպքում, կարող է ավելի մեծ ազդեցություն ունենալ, քան այն քարոզները, որոնց վրա շատ մեծ ռեսուրսներ են ծախսվում: Մեր երկրում շատ քիչ են միտք գեներացնող մարդիկ, նրանք, որպես կանոն, այնքան խելացի են, որ գիտակցաբար ստվերում են մնում, սակայն որոշ դեպքերում հաջողվում է օրակարգի վրա ազդեցություն ունենալ: Հարգանքներս իրենց:

Արամ Աբաջյան

Մեկնաբանություններ