Խոնարհված եկեղեցու շաղախը հավատն էր,
հագուկապը՝ քարը:
Ժամանակը, որ հավերժ էր,
անընդհատ ու կործանարար,
մի օր իր մահաբեր հետքերն էր թողել
նաև Սրբարանի վրա...
Առաջ երկինքն էր հոգիների զբոսավայրը,
հիմա հոգիներն են երկնքին հյուրընկալում,
առաջ հարցերն ուղղում էի մորս՝
Աստվածն էր պատասխանում,
հիմա Աստծուն եմ ուղղում լռությունս՝
Մայրս է պատասխանում...
Անհայտություն,
տար ինձ անապատներդ,
որտեղից բուրգերը չեն հեռանում՝
իբրև զառամյալներ,
ուր ստվերներ չկան ժանեկազարդ,
և չկան միջանցիկ քամիներ՝
արծաթե բուրվառները հագած:
Երեկ Եվրազեսի նիստին հաջորդած ՌԴ նախագահ Վ.Վ.Պուտինի ելույթն էի լսում նաև ՀՀ-ի վերաբերյալ: Ամեն բան շատ լուրջ է. եթե որևէ մեկին թվում է, որ, ռուսերեն ասած, пронесет, հիասթափեցնեմ՝ դժվար:
Շատ պարզ, ազնիվ, առանց մի գրամ երկիմաստության, կոնկրետ, հասկանալի բառերով ի՞նչ ասվեց՝ փորձեմ ամփոփել...