Մեր Մեծերը

Քանի դեռ ուշ չէ

Մենք հաճախ ենք մեծարում ու հիշում Մեծերին,

երբ նրանք այլևս մեր կողքին չեն։

Երբ նրանց ձայնը դարձել է արձագանք,

նրանց ներկայությունը՝ հիշողություն։

Մենք գրում ենք, ասում ենք, ափսոսում ենք։

Եվ միայն հետո ենք հասկանում՝

ինչքան խոսք չհասցրինք ասել,

ինչքան շնորհակալություն մնաց չարտասանված։

Բայց մեր կողքին այսօր էլ կանգնած են Մեծեր։

Լուռ, առանց աղմուկի։

Մարդիկ, որոնց խոսքն ու լռությունը

նույնքան հզոր են։

Մարդիկ, որոնց ներկայությունը

ծանրություն չէ, այլ՝ հենարան։

Նրանք չեն պահանջում ուշադրություն։

Նրանք պարզապես ապրում են արժանապատվությամբ,

կրում են փորձը՝ առանց ցուցադրելու,

և իրենց օրերով մեզ փոխանցում են ամենակարևորը՝

մարդ մնալու արվեստը։

Գուցե մենք սովոր ենք գնահատել

միայն կորստից հետո։

Բայց ներկայությունը հենց այն պահն է,

որտեղ դեռ կարող ենք ընտրություն անել։

Եկեք կանգ առնենք։

Տեսնենք։ Լսենք։

Գնահատենք՝ հիմա։

Գնահատենք նրանց, ովքեր մեր կողքին են։

Գրեք մեկնաբանություններում նրանց անունները՝

մարդիկ, ովքեր ձեզ ոգեշնչում են, ովքեր ձեզ ուժ են տալիս,

ովքեր այսօր, հենց հիմա, ձեր կյանքում մեծություն են պահում։

Անկախ նրանից, գիտեն թե ոչ, նրանք արժանի են լսել՝

«Ես տեսնում եմ քեզ, ես գնահատում եմ քեզ»։

Մարի ԳՐԳՈՋԱՅԱՆ

Մեկնաբանություններ