«Չի կարող ճշմարտություն բարձրաձայնողն ու արդարություն պահանջողը ընդդիմադիր համարվել»

Հանգամանքների պարտադրանքով, հեռուստատեսությամբ եմ հետևում մայրաքաղաքում ընթացող անհնազանդության և բողոքի գործողություններին: Անկեղծորեն, ապշած եմ ոչ այնքան ոստիկանության բռնի վերաբերմունքից խաղաղ բնակչության նկատմամբ (դրանց կաշին դաբախանից է հայտնի, և, ինչպես հաճախ ցուցարարներին են ոմանք առաջարկում սահման գնալ, ես էլ խորհուրդ կտայի նրանց ցուցադրել իրենց «քաջագործությունները» թշնամու և ոչ թե սեփական անպաշտպան ժողովրդի նկատմամբ), որքան իրենց առանձնասենյակներում վեր ընկած նախարարիկների, որոնք հավանաբար չեն կարողանում զմռսված հետույքները պոկել բաղձալի աթոռներից և իջնել ցուցարարների մոտ կամ հրավիրել նրանց պատվիրակներին և զրուցել մարդավարի ու դադարեցնել այն խայտառակությունը, որ տեղի է ունենում իրենց ամրակուռ պատերից դուրս: ՈՒմի՞ց եք սարսափում, այն ժողովրդի՞ց, որի ընտրյալն եք համարում ձեզ և որի հաշվին քարշ եք տալիս ձեր անիմաստ ու անփառունակ գոյությունը:

Ի դեպ, «ընդդիմություն» արտահայտությունը արդեն կորցրել է իր բուն նշանակությունը, քանզի չի կարող ճշմարտություն բարձրաձայնողն ու արդարություն պահանջողը ընդդիմադիր համարվել: Այդ իրողություններին հակառակվող, ստի և կեղծիքի անգերազանցելի մորթապաշտներն են ընդդիմադիր՝ արժեքներին և սրբություններին:
Խելքի եկեք:
Գիշերվան միշտ հաջորդում է լուսաբացը: Վաղը չկուրանաք լույսից:

Դավիթ Սարգսյան
Գրող, հրապարակախոս

Մեկնաբանություններ