Ազգային տեսանկյունից անիմաստ են մեր հարյուրավոր կուսակցությունները

Հասարակական միջավայրի որևէ մակարդակում ինքնակառավարումը հնարավոր է համեմատական ազդեցիկության որոշակի կրիտիկական մակարդակից վերև լինելու դեպքում միայն։

Միջավայրում որոշակի ազդեցիկություն ունենալը կյանքի հարատևման հիմնական գրավականն է, իսկ լուրջ մակարդակի ազդեցիկությունը՝ կյանքի բարգավաճ հարատևման գրավականը։

Ինքնակառավարման կամ ինքնուրույն որոշումների հնարավորությունն էլ բխում է ազդեցիկության չափից։

Եթե մարդկային հանրությունը կամ պետությունը թույլ է և ազդեցիկությունից զուրկ, ապա նրա ինքնակառավարումը անհնարին է, իսկ դրան ուղղված նրա այնպիսի միջոցներն ու մեխանիզմները, ինչպիսիք են կուսակցությունները, միությունները և այլն, ինքնանպատակ են։

Հենց այս նույն նկատառումներով էլ ինքնանպատակ ու ազգային տեսանկյունից անիմաստ են մեր հարյուրավոր կուսակցությունները, որոնք, մեկը մեկից թույլ լինելով, շատ ներքև են գտնվում ազդեցիկության կրիտիկական շեմից։

Պավել Բարսեղյան

Մեկնաբանություններ