Հաղթանակի օր է նշում թշնամին Ստեփանակերտում։ Կարող էի չգրել այդ մասին, բայց գրեցի, քանի որ ինձ պարտվող չեմ ճանաչում չարի և բարու անհավասար պայքարում։ Պարտվող կլինեի, եթե մնայի թշնամու հպատակության տակ, բայց հազարավոր արցախցիների նման ընտրեցի չարից հեռու ազատությունը` հասկանալով, որ աշխարհն էլ խարդավանքներով լիքն է, որտեղ հաղթում են մարդուն իրենց հնարած օրենքներով կամ զինատեսակներով, խաբելով կամ խորամանկությամբ...

Նորից Մարտակերտում իմ վերջին դասից «մի կտոր» 10-րդ ա դասարանում։ Հասմիկ Վանլյանի տողերն եմ տեսանելի դարձնում, որ կարդաց նա այդ օրը Արցախի շրջափակման մասին։

Մարտակերտում մնաց իմ վերջին դասը սեպտեմբերի 18-ին 10-րդ ա դասարանում: Տնային հանձնարարությունը Արցախի շրջափակման մասին էր, որ կարդացին աշակերտները։ Մելինե Բեջանյանը, համեստության մեջ ամփոփված, երբևէ տեսանելի չէր դարձրել իր ծանր ապրումները, բայց գրած տողերից իմացա, թե ինչպես է իրենց ընտանիքը կրում շրջափակման դառը հետքերը։

Փաստորեն, Արցախը ոչ մեկին էլ պետք չէր: Ո՛չ պայմանական «նախկիններին», ո՛չ էլ, առավել ևս, այն ուրացած «ներկաներին»:

Էս հարցն իմ բազմաթիվ ընկերներ տարբեր կերպ են մեկնաբանում ու վերլուծում, փորձելով հաջորդական և զուգահեռ միացումներով իրականությունը ներկայացնել, հին ժամանակներից սկսած մինչև 2018թ. աղետալի հայտնի իրադարձություններ, և 2018-ից հետո արագ գահավիժման կործանարար ժամանակաշրջան։

Սեպտեմբերի 19-ին Ադրբեջանի զինված ուժերը լայնածավալ ագրեսիայի ընթացքում հրետանու և ԱԹՍ-ների կիրառմամբ սկսել են զանգվածային հրետակոծել Ստեփանակերտը և Լեռնային Ղարաբաղի այլ քաղաքներ: Ռազմական գործողությունների հետագա էսկալացիան կանխելու և խաղաղ բնակչության կյանքը փրկելու համար Արցախի Հանրապետության նախագահը ստիպված է եղել կատարել Ադրբեջանի վերջնագրային պահանջը և անօրինական հրամանագիր ստորագրել 2024 թ. հունվարի 1-ից Արցախի Հանրապետության գոյությունը դադարեցնելու մասին։

Արցախը հայաթափվա՞ծ է: Այո՛: Ծա՞նր է: Այո՛:

Փաշինյանական խունտան, հասկանալով, որ ՀՀ-ում տեղի ունեցող պերմանենտ գահավիժումները շարունակական բնույթ են կրում և ամեն անգամ մի հերթական փակուղու առաջ ենք հայտնվում, հերթական բլեֆն է իրականցնում։ Էս անգամ մարդկանց հույզերի վրա խաղում են՝ «մենք պահպանում ենք ՀՀ ինքնիշխանությունը», «մենք 29 800-ի իշխանություն» ենք թեզերի գեներացմամբ։

Մոտակա օրերին նախատեսվում է «Հայաքվե» քաղաքացիական նախաձեռնության դրույթների շուրջ լսումներ ՀՀ ազգային ժողովի կողմից։

նիկոլը ճանաչել է Արցախն ադրբեջանի կազմում, հետո՞ ի՜նչ։ Այդ խամաճիկը ո՛չ հայ ժողովրդի միասնական որոշումն արտահայտողն է, ո՛չ Հայաստանի պետականության ճակատագրի միանձնյա որոշողը, ո՛չ էլ, առավել ևս, մեր ազգային և պետական խնդիրներին լծված մեկը։