Սեպտեմբերի 7- ին ակադեմիկոս Մանուկ Աբեղյանի թոռնուհու` գրականագետ, իմ շատ սիրելի Հասմիկ Աբեղյանի ծննդյան օրն է։
Հատված Հասմիկ Աբեղյանի «Օրերս ինձ հետ են...» գիրքից...
Ուրեմն՝ ի գիտություն ուղեղազուրկ, իրենց պատմությունից բացարձակապես անտեղյակ հայոց մեծաբերան անասունների, պարզապես պիտի ասեմ, որ մեծ հաշվով՝ Հայաստանի չլինելը Ռուսաստանի Դաշնության համար որպես ողբերգություն չի ընկալվի...
Ընդունված է ասել, որ փողը փոխում է մարդկանց։ Այնինչ, հնարավոր է, որ փողը ոչ այնքան փոխում է մարդուն, որքան նրան ազատություն է տալիս՝ վերջապես ցույց տալու, թե ո՞վ է նա եղել այդ ողջ ընթացքում...
Մեկ էլ գիշերվա հազարին հիշողություններս վեր են կենում ու սկսում են լուսնոտի նման պտտվել սենյակում․ դե, արի ու քնի։ Հայացքով մեկ մեկին եմ հետևում, մեկ մյուսին, ու էլ ի՜նչ քնել...
Ոմանք տարիներով պահանջում էին, որ ռուսական բազան դուրս գա Հայաստանից:
Երեկ Պուտինը շատ բացահայտ ասաց, որ էդ թեմայով խնդիր չունեն: Ես դա 2008-ից եմ հասկացել, բայց դա՝ հեչ...
Սեպտեմբերի մեկին բոլորն են դպրոց գնում։ Անգամ նրանք, ովքեր վաղուց դպրոցն ավարտել են, էլի մտովի դպրոց են գնում, որովհետև ուրիշ ոչ մի կերպ հնարավոր չի արդարացում գտնել ամռան վերջանալու համար...
Հիշում եմ՝ միջին դասարաններում էի, թախտին փորի վրա պառկած Սարոյանի «Ժամում վաթսուն մղոնն» էի կարդում։ Լավ հիշում եմ իմ զգացողությունը. համարյա նույն բանն էի զգում, ինչ հիմա զգում եմ մանկությունս հիշելիս...
Ընդամենը մեկ ամսից մի փոքր ավելի է անցել, երբ Մեքքայում ստորագրվեց ռազմապաշտպանական համաձայնագիր՝ Սաուդյան Արաբիայի, Թուրքիայի և Պակիստանի միջև։ Համաձայնագրի պայմաններով՝ մասնակից երկրներից մեկի վրա հարձակումը գնահատվում է որպես բոլոր երկրների վրա հարձակում։
Մի շարք փորձագետների կողմից Իսլամական ՆԱՏՕ անվանված այս դաշինքում, Պակիստանը վճռականորեն խնդրել է Իրանին՝ հանգստացնել հութիներին...